Narahari Acharya starts website

By Paribartan
(paribartan@gmail.com)

It is really very good to see Narahari Acharya starting his website. Amidst clash, intimidation, violence and murder, here comes one politician with positive campaign. Narahari's popularity has been on rise ever since G.P.Koirala accused him of being a royalist agent. Good name of Narahari Acharya, along with that of Gagan Thapa, was dragged through the muck by nepotist Girija just to promote his daughter. Nepotists everywhere behave the same way. Be it in KU or be it in Nepali Congress, they have same strategy. What I admire the most in Narahari Acharya was his throwing gauntlet for presidency of Nepali Congress. He knew very well that G.P. has a very good stronghold in Congress party. Despite his likely defeat, he fought Girija and forced everyone to admire him. Something like this is really missing in our lives. Many of us allow so called powerfuls to get away easily with their mistakes. We say that "OK let him get away at least he has done something and blah blah blah." This is what is deteriorating our polity, academia and society. However big a person is, he should be punished. Rather punishment should be more intense for hot shots so that others will get a precedence not to repeat the same mistake. I think that after Narahari's challenge to him, G.P. Koirala,too, amended his mistake and nominated Mr. Narahari Acharya as central committee member of Nepali congress.

After challenging G.P. Koirala, Narahari has well informed all of us that he is not going to be cowed down by accusations and conspiracies. We need people like him amongst our politicians. Most of our politicians always lick the boot of party president, or party general secretary. Exactly like HODs, Deans, Registrar of KU, who lick the boot of Suresh Raj Sharma to protect their position, many of our ministers, too, line up before the party functionaries. As a result, we do not have upright politicians in Nepal.

Amidst such crisis, emergence of Narahari is really soothing. After his starting very calm dignified campaign in his constitutency, constituency no. 5 in Kathmandu, he has come up with another round of campaign, i.e. to propogate his ideas through his website. Please visit the website to understand, why we need to elect this clean politician.I, too, sincerely believe that CA without some people like Narahari, Gagan, Shankar Pokhrel, Prachanda, Baburam, Yubaraj Gautam will be meaningless. So, crossing across the party line, Nepalis intellectuals need to inform their friends that in this election, which has to decide the fate of 240 years old Monarchy, we need people from an entire spectrum of political parties.

Read more!

KU service : No domain of common Nepalis

KATHMANDU UNIVERSITY, Feb 9 - Candidates from families of Suresh Raj Sharma and Sitaram Adhikary are ahead of others in entering KU jobs while an increasing number of women members of these families are also breaking into this traditional famiy bastion. However, there is not much encouraging news for common Nepalese who want to see our KU service becoming inclusive, reflecting the rich university of the country. An analysis of the last 15 years' data published by the JanaAstha and Kantipur (PSC) shows that candidates from Sharma and Adhikary families took almost strategic KU jobs out of all types of Jobs in KU since its inception in 1991.

Candidates of Suresh Raj and Sitaram family had almost landslide success in the successive years’ examination. Since1994 alone, applicants with poor background captured many academic and administrative vacancies offered by the KU Service Commission.

Since about 99.9999 percent of Nepalis do not have any links with Suresh Raj and Sitaram, their domination in the KU service is understandably poor but candidates from such backgrounds have entered into KU service due to bootlicking and other licking practices only. Bhola Thapa, who recently became famous after forcing his technician Buddhi Bahadur Bishwokarma to commit suicide, is one of such people coming from neighbourhood of Sitaram Adhikary.

General Administration Chief, Mukunda Bhakbhak Upadhyaya, who is also an expert in goonda mobilization and younger sibling of Dalit Killer Sadhu Suresh Raj, says that Nepalis' children generally have modest bootlicking and corruption capability and so KU admin finds it difficult to provide jobs to them. "So they often are sacked from KU when they stop bootlicking and ask for their rights.” He Said, “ Look at the case of Amit Verma and Surendra K.C., these are examples in that direction.” When asked him about some challenges in Nepali Blogs to fire if Suresh Raj can, he said that he does not consider blogs as media. “Blogs are diaries. You can write anything there. In my diary, I have written everything from collection of commission to embezzlement of funds in constructions of KU buildings.” He said. “Why should I put these details in Public domain?” He thundered. It is notable that his two brothers were already entertained by Akhtiyaar or CIAA(Commission for Investigation of Abuse of Authority). In such situation, no body expects them to start their own blogs and tell the people how they have looted KU so far.

Statistics also show a rise in the number of corruption cases in KU since the fiscal year of 1991, a total of 420 corruption cases are attributed to Suresh Raj Sharma and Sitaram Adhikary in KU. And this has increased whenever their relatives applied for vacancies announced by the KU Service Commission. In the ensuing academic years, the number of family applicants steadily rose and others are following them. Bhadraman has already hired his only one son. Pushparaj is also waiting for his children to grow up and become asst. controller or asst. HOD of Math. Pushparaj hates to be dean of Science again and he considers that he was fired by Suresh Raj for good job as dean of Science. While drinking in Dhulikhel, Pushparaj has made a solemn promise that he would make Mukunda Incharge of KU Gate Security after Suresh Raj leave KU.

Similarly, a number of other senior professors is also waiting for their chances to try their hands on Mukunda. "With departure of Suresh Raj, only one person to be orphaned in KU will be Bhakbhake Kancho," KU sources informed. Moreover, in 2006 alone Mukunda has earned many personal enemies by mobilizing goondas.

Likewise, data shows a gradual fall in Dalit employees in KU. In fiscal year 2007, the percent of Dalit candidate leaving KU after committing suicide in KU has touched 100%. This figure can rise as Suresh Raj is still using his old tricks and threatening people with dire consequences. Buddhi Bahadur Bishwakarma committed suicide when Suresh Raj and Bhola Thapa threatened him to defame. What were actual threats are under investigation but everybody is silenced with thick wad of money by Suresh Raj.

After Sharma and Adhikary, the two families which dominate the KU bureaucracy, Bhadraman family is ahead of others in making Nepotism possible in KU service. Though the data shows a significant rise in the number of members from these families, only a few are successful in delivering good performance. Only 14 percent of KU jobs were performed by them in comparison to other Nepalis in the last fifteen years, yet they are provided with 86% percent facilities in KU. Of the total recruitment in the past 15 years from these families in KU, all of them were useless, worthless and nonsense.

The analysis shows that with these incompetent rascals in KU, KU will no longer be able to provide quality education and the symbol of excellence will be exposed very soon.

(KH Nepal for www.changeinku.blogspot.com. He can be contacted at nepalkehoatyahoo.com)

Read more!

Suresh Raj! Stop It!

K.H.Nepal
nepalkeho@yahoo.com

Suresh Raj! You are sadhu not a demon.

Everyone should ultimately be a sadhu.

But you are acting in a devilish manner.....


By the way how you got chance to come to Kathmandu in 2013 B.S.??

How you got chance to do your Ph.D. ?

Are your parents Zamindars of Sidhuli that they financed your education in U.K. and India??

Your dealings are also disgusting like your thinkings or you are trying to force second employee to comitt suicide.

In TU as a science faculty, what did not you do? In Budhanikanth, what did you not do? Though you have always exploited Madhesis throughout your life, Madhesis are still not torching your house in Janakpur. Reason? Madhesis value lives more than you do. About 70% + (29%) of the teachers in KU hate you because of your ability to be everything. With bahuns you behave as bahuns and with Newars you talk in Newari...also with Girija you are Kangressi and with UML you are Suresh Kumar Nepal...so...why U suck.....?? You have to think that to be a real Sadhu, there are dedicated people with good vision than you but they never claim to be a sadhu.

And KU, in level of Nepal, is quite grown and reputed organization, and you are destroying this university and there is not a single person who is not praying for your departure from KU. Just compare this with exit of Gyanendra and Tulshi Giri.

What the hell you want to prove about increasing suicides in KU by throttling academic freedom indicates that you want to kill many more sons of Dalits and Madhesis in KU. That shows how mean you are...

Your child mentality is always seen in every one of your articles in Kantipur or The Himalayan times. Why you are bringing the issue of excellence of KU and your Sadhuness everywhere? Don't you know that after untimely death of Budhi Bahadur Bishwakarma, it is very irrelevant? Every simple person can understand your mean motive by your stupid writing way.

If you have problem with junior faculties there are legal ways to tackle with their wrongdoings if you are normal and genuine. Why are you slandering young employees as young as your sons and daughter even after you got chance to be VC for 15 years?? Why not before?? Why you disturb and involve others in your quite disgusting and personal matter??

You are in KU for running the administration, not for increasing suffocations and triggering suicides of employees....think twice before you keep on firing, berating, mobilising goondas, mandales, bootlickers, immoral characters against KU teachers and staffs and before things go really out of control...and concentrate on your Sadhutva....at least try to dedicate your brain (if you have a normal one)..so that you can be a renowned sadhu and we could also be proud of you, as a best sadhu and renowned Nepali.....

Remember people who play be sword perishes by it….So, use your brains and no more goondagardi….KU students are learning very bad things from you….

If everyone concentrates on his/her duty and ends to blame others then not only Nepal all parts of the world can be better and peaceful.

Suresh Raj Sharma...STOP IT.

Read more!

सीतारामको ईमेल छोरालाई-६

(ई-मेलबाट प्राप्त: लेखकलाई निम्न ठेगानामा सम्पर्क गर्न सक्नु हुन्छ।
rbuzzgain@yahoo.com)

प्रिय बृजेश,

धेरै दिनपछि तिमिलाई ई-मेल लेख्ने जमर्को गर्दैछु । हुन त केयुका हालसम्मका विकास क्रमका कुराहरु तैँले राम्रोसँग बुझिसकिस होला । तर, पनि केहि नबुझेका कुराहरु छन भने, बुझाँउ भनेर नै म यो ई-मेल लेख्दैछु । केयु भित्र आएको अप्रत्यासित लोकतन्त्र र त्यसका अगाडि हामीले झुक्नु पर्दा, सुरेशजीको हालत ज्ञानेन्द्र सरकारको भन्दा फरक छैन । अनेकौँ हथकन्डा अपनाउँदै, कुपालाई धरासायी पार्ने, कुपा सम्बद्ध प्राध्यापकहरुलाई बदनाम गर्ने, भ्रष्टाचारको धनको ब्यापक दुरुपयोग गर्दै सुरा र मदको खोलो बगाउँदै गुन्डा परिचालन गर्ने, जलनजीलाई प्रयोग गर्ने, का.वि.कै कर्मचारीहरुमाथि बाह्य तत्वबाट आक्रमण गर्ने जस्ता कार्यहरु गर्दा गर्दै पनि कुपाका जायज मागहरुलाई हामीले परास्त गर्न सकेनौँ । कुपाको सम्रथनमा हिँडने प्राध्यापकहरुमाथि पर्दाफासको नाममा चारित्रिक हमला गर्ने काममा तँ आफै पनि नलागेको होईन ।

यस्तै सेन्सर नहुने सगरमाथातिर पनि तैँले आफ्ना सेना-मेना राम्रोसँग परिचालन गरेको हामी हेर्दै छौँ। हाम्रा विरोधीहरु आफु जित्यौँ भन्ने मदमा रहेको बेलामा उनिहरुमाथि यस्तै साँघातिक हमला, चारित्रिक हमला र अन्य पक्षलाई उक्साएर हमला गराउँदै कुनै पनि हालतमा हामीले उनिहरुलाई जित्न दिनु हुँदैन भन्ने पक्षमा म पनि छु र सुरेशजी त झन उग्र हुनु भएको छ । तर, आफु ताक्छु मुढो बन्चरो ताक्छ घुँडो भने जस्तै भोलाले चाँही काम कुरा बिगार्यो। भोलालाई मैले मेरै तरीकाले कानेखूशी गर्दै धम्काउनु भनेको थिएँ, तर त्यो लाटोले सीधै थर्काईदिएछ । अब, ज्यान मुद्दा लगाउने हामीलाई भन्दै हिँडेका छन रे कुपा र कुसाका मान्छेहरु। कुसाका एकजना अमित वर्मा भन्ने बढो कराउँदै थियो, त्यसलाई हामीले अहिले ठेगान लगाएका छौँ। बाबु, सक्छस भने छिटै आईज। अब, तिमिहरु सबजना मिलेर वार की पारको लडाईमा जानु पर्छ।

सुरेशजी कहिलेकाँही बढो विक्षिप्त हुनु भएको छ। सिल्भर हेयर समात्दै आजकाल रुन थाल्नु भएको छ। "म साधु हुन खोज्ने मान्छे हुँ सीतारामजी किन मलाई नियतीले शैतान बनायो?" भन्दै हुनुहुन्थ्यो। अब म आफैलाई ठुलो मान्छे बनाउने सुरेशजीलाई "भीसीबाट हटनुस-साधु बन्न" भन्न पनि मिलेन। कस्तो फसाद। जे-होस, उहाँलाई सम्झाई-बुझाई गरेर मात्र म फर्केँ। कुपा र कुसाको आन्दोलनले सुरेश राजजी झन-झन ठाडो हुनु भएको छ। "म छैन भने विश्वविध्यालय पनि छैन"भन्दै केयुलाई सदाको लागी बन्द गर्न तयार हुनु भएको छ। विध्यार्थिहरुका अगाडी भने आफु कुर्सी प्रेमी नभएको तर कुपा र कुसा चाँही आन्दोलन-प्रेमी भएको आरोप बर्बराँउदै हिँडनु भएको छ। जे होस आफ्नै पैसामा पढने केयुका स्टुडेन्टहरुलाई आफ्नै कलाले वेवकुफ बनाउँदै आफ्नो कुर्सी जोगाउने खेलमा तिम्रा सुरेश राज अँकल लागेका छन । यस रणनितिलाई सुरेशजीले "अप्रत्यक्ष दवाव" भन्ने नामाकरण गर्नु भएको छ। यो "अप्रत्यक्ष दवाव"को रणनितिबाट अहिले विध्यार्थिका माझ हामिले मास्टरहरुलाई र कुपाका सदस्यहरुलाई बदनाम गर्ने चाँजोपाँजो मिलाएका छौँ। शैक्षिक मर्यादा र गतिशील अध्ययन-अध्यापन हुन पर्ने ठाँउमा दलितको छोरालाई आत्महत्या गर्न बाध्य बनाईसकेपछि अब लुकाउनु पर्ने कुरा केही छैन।

सुरेशजी र मैले दु:खले आर्जेको केयुमा २३८ वर्ष सम्म नभएपनि कम्तीमा ३८ वर्षसम्म हाम्रै वँशजको हाली-मूहाली चल्नु पर्छ । तर, तिमिहरुले कालो पदार्थ खाँदै आफै एकआपसमा भटटट गरौला र "मेरो नाम" होला भन्ने मात्र हामीलाई पीर परेको छ। जनता मरे मरुन, तर, हाम्रा सन्तती, हाम्रा पालुवा र हाम्रा मुनाहरु मर्नु हुँदैन। दलितको रगत बगे बगोस तर हामी जस्ता शुद्ध आत्मा र हाम्रा शुद्ध वँशजले जहिले पनि भरपेट खान पाओस, पीउन पाओस र सानो-तिनो पारसकै रुपमा जीउन पाओस। हामी बुढाहरु अहिले तिमिहरुकै भविष्यलाई लिएर एकदम चिन्तित छौँ। यस्तै, तिमिहरुले हाम्रा चिरकालीन "हनुमान" र युद्धकौशल सेनापति भोला थापाको पछि सम्म वचावट गर्नु पर्छ। अस्ती लाटो मोरो, विहान छ बजे नै मेरो ढोकामा आउँदै सुँक्क-सुँक्क रुँदै थियो- "सर, मलाई हत्यारा भन्यो भन्दै।" थापागाँउमा यति बिहानदेखि रुन मिल्दैन भोलाजी भनेर मैले सँझाएँ ।" यो दुनिया यस्तै हो भोलाजी, मान्छेले मौकामा भन्न छोडदैन-कहीले सासुको पालो, कहिले बुहारीको पालो" भन्दै सँझाएँ। यो मोरो प्राध्यापकको पनि एकदिन पालो आउँछ भनेर मैले भन्दिएको छु। त्यति बेला, भोला पनि एकदम हौसिएर "हो सर! प्राध्यापकलाई मैले पनि चिनेको छु"भन्दै थियो । त्यसपछि "यो चेन्जईनकेयु ब्लगको प्राध्यापकलाई हत्या, अपहरण, बलात्कार, समलीँगी सँबन्ध, कालोबजारी, तस्करी, विध्यार्थीहरुसँग अनैतिक सँबन्ध देखि भएभरका अन्य विभिन्न कुख्यात आरोपको वर्षात हामीले पनि गर्नु पर्छ है सर" भन्दै मसँग विदावारी भएको छ। जे होस, केयुमा जहाँनिया शासनका प्रवर्तक हामीले भोलाका मार्फत केयुमा प्राज्ञिकता भन्ने चिज कस्तो रहेछ भन्ने दुनियाँलाई देखाईसकेका छौँ। हामी सफल भएमा तैँले केही चिन्ता लिनु पर्दैन। त्यो बेला मजाले कालो पदार्थ तन्काउँदै पढाउन सक्छस यहाँ केयुमा तैँले ।

अस्ति केही विध्यार्थिहरुसँग बानेश्वरको "लिटिल टोक्यो" बाहिर भेट भएको थियो । केटाहरु हाम्रा "हनुमान"जीले बुद्धिजीलाई जथाभावी भनेको कुराको विरोध गर्दै थिए । मैले पनि डिन, रजिष्ट्रार र भिसीले जे पनि भन्न पाउँछ भनेर भन्दिया छु । हामीले हाम्रा नैसर्गीक अधिकारको उपयोग गर्दै दुनियाँका छोरालाई अनुशासनमा ल्याउनु कुनै खराब कुरा हैन। यस्तै, "हामीले बनाएको केयुमा हामीले नै जथाभावी बोल्न नपाउने?" " तिमिहरुको ब्लगमा पनि त जे पायो त्यो लेखिराछौँ, हामीले केही भनेका छौँ र? हाम्रो काममा हस्तक्षेप नगर्नुस" भन्दा त केटाहरुको सातो उडेको थियो। "केयु भनेको गडफादर सुरेशराजको सँगठन हो, यहाँ पसेपछि निस्कन गार्हो हुन्छ र यहाँबाट विदा लिने हो भने दुनियाँबाटै बिदालिनु पर्ने हाम्रो नियम छ ठीटा हो-अब तिमिहरु के बोल्छौ" भन्दिया थिएँ,सब तर्सेर भागे ।

बुद्धि आत्महत्या कान्ड पश्चात पनि हामीलाई कसैले छुने वाला छैन। केयुमा सुरेश सरले गिरिजाबाबुकै मोडेल फलो गर्नु भएको हो। उहाँले छोरीलाई सँसदमा पठाउने प्रेरणा पनि सुरेश सरले केयुको "प्रेरणा"लाई हाकिम बनाए पछि आएको हो भन्ने कुरामा बुढा पनि सहमत छन। जे होस बुढा चाँही मान्छे बडो चर्को बार्गेनिङग गर्दो रहेछ। जनआन्दोलन-२ पश्चात पनि बुढालाई मेडिकल माफियाले घेरेकै रहेछन। " तिमिहरु पनि माफिया त हो नी! यीनलाई सँबन्धन दिएर के फरक पर्छ" बुढाले भन्दा त सुरेशजी नाजावाफ हुनु भएको थियो। जे होस कसैलाई सँबन्धन दिएर कुर्सी जोगिने हो भने, त्यो पनि गर्ने भन्दै सुरेशजीले आफ्नै थुक पनि यसपाली चाटनु भएको छ।

यसै बिच कुपाले पनि पहिलो महाधिवेशन सिध्याएको छ। हुन त महाधिवेशनका बेलामा यी मास्टरहरु आपसमै झगडा गरुन भनेर हामीले गुन्डा परिचालन नगरेका पनि होईनौँ ।तर, हामीलाई सँधै टेन्सन दिनेहरुले नै चुनाव जित्न पुगेको छ। के गर्ने कुपामा हामीले अन्तर्घातीहरुको राम्रो परिचालन गर्न सकेका छैनौँ जस्तो लाग्छ मलाई। जे हो बाबु, राजनिती हो, रात रहे अग्राख पलाउँछ। सुरेशजी पनि यही सोच्दै सन्तोष मानिरहनु भएको छ। यसपाली नभए अर्को पटक त जसरी हुन्छ, हामी हाम्रा तलुवा चटुवा, दलाल, भाँड र तिमिहरुका सारथीहरुलाई जसरीनी कुपामा प्रवेश गराएर चुनाव जिताउने पक्षमा छौँ। तर, हाम्रा मुकुन्दजी भने यसै आर्थीक वर्षभित्रमा कुपा र कुसालाई तह लगाउनु पर्छ भन्दै भकभकाउनु हुन्छ। यी दाजुभाई एकै ठाँउमा भेट हुँदाखेरी त कहिलेकाँही मलाई एकदम झर्को लाग्छ। मुकुन्दले बनाएको रणनिति के हो तँलाई थाहा छ? नाम सुनिस भने छक्क पर्छस तँ।

हाम्रो मुकुन्दजीको रणनितिको नाम "हामीले पो केही गर्नु हुँदैन" भन्ने छ। "अप्रत्यक्ष दवाव"लाई कृयान्वयन गर्न भोलाजी लाग्नु भएको छ भने "हामीले पो केही गर्नु हुँदैन" भन्ने रणनितिलाई कृयान्वयन गर्न मुकुन्दजी आफै लाग्नु भएको छ । हुन त यो "जलनजीको गुन्डागर्दी"को भाग-दुई हो भन्ने कुरा त मुकुन्दजीको सँलग्नताबाट नै तैँले थाहा पाईस होला नी । सुरेशजीको प्रत्यक्ष निगरानीमा मुकुन्दजी द्वारा रचित यो रणनितिको मुख्य अभिप्राय हामीबाट टाढिएका, हामीलाई नातावादी, भ्रष्टाचारी भन्दै हिँडने,सुरेशजीलाई हत्यारा उप-कुलपति भन्ने र कुपाको सदस्यता लिएको छु भन्दै हिँडने केही प्राध्यापकहरुलाई ठिक ठाँउमा ल्याउनु हो । हाम्रा नजिकका विध्यार्थिहरुले अब देखि कुपा सम्बध्द मास्टरहरुलाई पढाउन नसक्ने भन्दै गाली गर्ने, हातपात गर्ने र सकुन्जेल बेस्सरी चुटने गर्नु पर्छ भनेर हामीले यी विध्यार्थिहरुलाई भनिसकेका छौँ । विध्यार्थिहरुले कुपा सम्बद्ध शिक्षक/प्राध्यापकहरुलाई हातपात गरिसके पछि प्रशासनले पनि उल्टै तिनै प्राध्यापकहरुलाई गाली गर्ने र ती विध्यार्थिहरुको बचावट गर्ने हाम्रो रणनिति रहेको छ । हामी आफै शारिरिक हमलामा नउत्रिकन हाम्रा ईशारामा नाच्ने विध्यार्थिहरु मार्फत नै हामीले प्राध्यापकहरुलाई तह लगाउन सकिन सँभावना भएको कारण यस रणनितिको नाम हामीले "हामीले पो केही गर्नु हुँदैन" भन्ने राखेका हौँ ।

यस रणनितिका सम्बन्धमा मैले मुकुन्दजीलाई धेरै कुरा नगर्नुस, तपाँई भकभकाएको बेलामा चर्को स्वरमा बोल्नु हुन्छ र तपाँइको कुरा सबैले सुन्छ भनेर भन्दै थिए, अस्ती सिनेट हल बाहीर खास-खुस हुँदै गर्दा मुकुन्दजी झन भकभकाउँदै बोल्नु भो । अब, कसैले तँलाई यो बारेमा सोधेमा होईन त्यस्तो होईन भनेर प्रचार गर । नत्र यस कुराले हामीलाई अपराधि प्रमाणित गर्न बेर लाग्दैन । विध्यार्थि भनेको एउटा प्रमुख शक्ती हो र जस्ले विध्यार्थिलाई राम्रोसँग सँचालन गर्न सक्दछ, उस्ले नै विश्वविध्यालयलाई पनि राम्रो सँग हाक्न सक्छ भन्ने अहिले हामीलाई लागेको छ । हाम्रा नजिकका विध्यार्थिहरु, जस्लाई हामीले चुनाव जिताउन लाखौँ खर्च गरेका छौँ, ति विध्यार्थिका समूह मार्फत आईन्दा देखि हाम्रा विरोधिहरुलाई तह लगाउन यो रणनितिको अविस्कार भएको हो । त्यसैले छोरा, सकुन्जेल तैँले पनि जति सक्छस केयुका लव प्रसाद काफ्ले जस्ता "ईट इज ह्युमन राईट टु हेट" भन्ने चम्चाहरुलाई जम्मा गर र हाम्रो समर्थनमा, कुपाको विरोधमा, कुसाको विरोधमा, प्राध्यापकको विरोधमा र सुरेशजीका कुर्सीका विरोधीहरुका विरोधमा धराप खन, च्याँखे थाप, एम्बुस हाल र यिनीहरुको बिउ सम्म नहुनेगरी सखाप पार।

गिरिजाबाबुलाई सँबन्धनको गुलियो चटाई, हाम्रा चम्चाहरुलाई जागिरको आशा जगाई, र द्वैध रणनितिको प्रयोग गराईले हामीलाई अजेय, अपराजित र अविजित बनाउने छ। सुरेशजी बढो गम्भिर ढँगले आफु माथि लागेका "दलित हत्याको" आरोपबाट बच्न सकिन्छ या सकिन्नसोच्दै यी रणनितिका अन्तर्वस्तुलाई बुझ्ने कोशिसमा हुनुहुन्छ। जे होस, हाललाई सुरेशजीले यी रणनितिलाई स्विकृति दिनु भएको छ । शायद सुरेशजी हालका केही विकासक्रमले भित्र-भित्र खुशी पनि हुन सक्नु हुन्छ। सुरेशजी खुशि हुनुको कारण "जलनजी" र "बेल प्रसादजी" को परिचालन पनि गर्न नपर्ने र गुन्डागर्दिमा पनि नातावाद गर्छ भन्ने आरोपबाट मुक्त हुनसक्ने कारण नै हुनसक्ला। तर, विक्षिप्त मान्छेहरुको खुसी र दु:ख अलिक छुट्याउन चैँ गार्हो छ है छोरा।केयुमा अहिले कुपा र कुसाले जित्या र आन्दोलनलाई तताको जस्तो देखिए पनि, वास्तविकता त्यो होईन छोरा । छोरा, जित हाम्रै हुन्छ भलै त्यसको लागी जति पैसा पनि खर्च गर्न नपरोस, जति जना दलितका छोरालाई मर्न बाध्य गर्न नपरोस,केयुलाई शैक्षिक माफियाको थलोमा परिणत गर्न नपरोस, तर जित हाम्रै पक्का छ।हुनसक्छ, तिमिहरुका लागी भनेर मैले टन्न खाएको घुसको रकममा अलि तल-माथि पर्ला, तर जति खर्च भएपनि केयुमा हाम्रा पुस्तौँ-पुस्ताले राज गर्ने परिपाटी कायम हुने हो भने, त्यो खर्चलाई खर्च भन्न मिल्दैन । अब त मनिष पनि त्यहाँ आउँदैछ, तिमि दुबै जना एक-आपसमा सर-सल्लाह गर्दै भविष्यको रणनिति बनाउनु । बियर-सियर खाएको बेलामा म रजिष्ट्रारको-तँ भिसिको मान्छे भन्दै झगडा नगर्नु । तिमिहरुको यस्तै झगडा पर्ला र छुट्याउनका लागी कोहि चाहिएला की भनेर, अर्को पालामा हामीले डेनियललाई पठाउने सुरसार कस्दै छौँ । भोलाले धेरै राम्रो काम गर्दै छ, र उ साँच्चिकै हाम्रो हनुमानको रुपमा परिणत हुँदैछ । अब, रामायणबाट नै तैलेँ थाहा पाएको छस होला नी, हनुमान भनेको सीताराम लाई मात्र होईन, सीतारामका छोराहरुलाई पनि आवश्यक छ भनेर। यसो भोलाजीलाई मेल लेखेर कम्प्युटर विभागको प्रमुख भएकोमा र एउटा निर्धो दलितको रगत बगाउन सफल भएकोमा बधाई पठाएस है ।

(यस ब्लगका सँबन्धमा चेन्जईनकेयुको कुनै जवाफदेहिता रहने छैन। यहाँ प्रकट कुराहरु आपत्तीजनक लागेमा rbuzzgain@yahoo.com लाई सम्पर्क गर्नु होला)

Read more!

Role of KUPA & KUSA in changed context

After untimely demise of Buddhi Bahadur Vishwokarma, KU administration under Suresh Raj has successfully transformed into a demonic administration. This blood-thirsty administration of Suresh Raj has many seen and unseen players well planted in KUSA and KUPA. Both KUSA and KUPA friends need not doubt our sincerity. But, whatever truth is in our hand will be revealed to every one in due course of time and please be assured that there are secret agents of Suresh Raj everywhere in KU.

What Suresh Raj can be doing now can not be foretold, but we can guess it. His henchmen are busy sending threats, intimidations and false information to us after we have exposed the role of Bhola Thapa, Registrar and other KU authorities on Buddhi Suicide episode. They are really afraid that whatever cover-up they are using will be blown away by this blog, and so they want us to cooperate with them by going soft on this issue. Some of them has even claimed that the voice of the lady in question is not that of late Buddhi's wife and they claimed that the male voice is that of Dr. Bibhuti Jha. We know all these are baseless claims and attempts to hogwash the truth.

Unlike previous occasions, this time they have started suspecting this "Pradhyapak" to be somebody else. Sometimes they claim that "Pradhyapak" is operating from School of Medicine and sometimes they claim that it is operating from US. Why Suresh Raj and his henchmen are looking for real identity of "Pradhyapak" can be guessed by the fact that they have considered this tiny fellow as their numero uno enemy. This has made us more determined to put extra-pressure on every saner voice in Nepal to give their invaluable support to our efforts.

I am quite sure that Suresh Raj wants to increase further bloodshed in KU by targeting many innoncent faculties, staffs and students. The saintly mask of Suresh Raj has fallen down now and he is openly visible with his blood-stained mouth. How many faculties and how many staff, this insatiated greed of Suresh Raj will make victim is not known to us. But, it is likely that he will not quit even after such a great mockery of academic values in KU. I can not understand why Suresh Raj does not realize that he is thorougly exposed and stands naked in front of entire academia.


Whatever Suresh Raj may claim and think, but ground realities are pointers to the fact that many silent supporters of Suresh Raj is deserting his camp and openly claiming that Buddhi suicide episode must be thoroughly investigated. It is also quite possible that these spineless creatures who till yesterday were licking the boots of Suresh Raj might have changed the camp to curry favour with forces of change in KU. But, however strong words they may use and however vehemently they may speak in our favour, every one in KUPA and KUSA must know that these guys are real mandales. How they got job in KU, how they are related with royal palace, and how they used their positions to plead, placate and prod KU authorities to pass their relatives should never be forgotten. If anybody in KUPA and KUSA has some other opinions about these suspicious creatures who seem to have come into life after Buddhi's martyrdom, please let us know at pradhyapak@gmail.com.

"Knowledge itself is power." Francis Bacon

Read more!

विश्वविद्यालय कसैको बफौती होइन

घनश्याम भट्ट,
पूर्व प्राध्यापक, काठ्माण्डौ बिश्वबिद्यालय

कुरो २०४४-४५ साल तिरको हो, त्यसबेला विश्वविद्यालय राजनितिको अखाडा हुनेगर्थ्यो, पार्टीहरू प्रतिबन्धित् थिए। बिश्वबिद्यालयमा मनपरितन्त्र चरम सिमामा थियो। तत्कालिन बिद्यार्थीहरू सामुहिक रुपमा प्रदर्शनमा उत्रे, नारा थियो, विश्वविद्यालय -- कसैको बफौती होइन । त्रि बि प्रशासनले न त उक्त नारा सुन्यो, न त उस्लाई सुन्ने अधिकारनै थियो । पछि गएर त्यहि आन्दोलनले ज्वालामुखिको रुपलियो र यौटा इतिहास बन्यो । ४५ साल र ६३ साल मा अन्तर छ, जसरि १७ र ६२ सालका डा तुल्सी गिरीमा छ ।

कुरो काठ्माण्डौ बिश्वबिद्यालयको हो, जहाँ आज नाताबाद, कृपाबाद, र आर्थिक अराजकताका बिरुद्ध स्वाभिमानी शिक्षक, कर्मचारी र यस्का अन्य शुभचिन्तक हरू संघर्षरत छन् । मैले यस बिश्वबिद्यालयमा प्रबेश गर्दा एकदिन यिनैहात्‌ले डा शर्माका बिरुद्ध यसरि लेख्‌नुपर्ला भनेर् कहिल्यै सोचेको पनि थिएन । उच्चशिक्षामा सार्वजनिक क्षेत्रको प्रबेशको पाहिलो उदाहरण थियो काठ्माण्डौ बिश्वबिद्यालय। लाजिम्पाटको रण बहादूर शाहको घर्‌मा केन्द्रिय कार्यालय र गहनापोखरी स्थित स्कूल अफ् साईन्स बाट शुरुआत भएको यस बिश्वबिद्यालयमा यति छिट्टै यहाँ, भाई, भतिजा, छोरा, छोरी, भान्जा, र अन्य नातेदारहरुको कृपाबश उपस्थिती हुनु काठ्माण्डौ बिश्वबिद्यालयको उदेश्य पक्कै थिएन।

यौटा बिश्वास, लगनशिलता र पारिश्रमको उदाहरण थियो, त्यसबेलाको काठ्माण्डौ बिश्वबिद्यालय, डा शर्माका आस्वासनले धेरै युबाहरुलाई आकर्षित् गरेकोथियो ।हाम्रो बिश्वास थियो उनीमाथि, यौटा परिवार थियो त्यस्बेलाको काठ्माण्डौ बिश्वबिद्यालय जस्का नायक थिए डा शर्मा । उन्लाई सम्मान र बिश्वास गर्नुपर्ने थुप्रै कारणहरू थिए । यौटा युबाहरुको जमात थियो उनीसंग। हामिलाई लागेको थियो उनी कृपा हैन कर्ममा बिश्वास गर्छन, निश्पक्ष ढङ्गले, बौद्धिक बिबेक प्रयोग गरि, क्षमताका आधारमा मुल्याङकन गर्ने कुरा सुन्दा हामिलाई उनको नेतृत्त्व प्रति गर्व हुनथ्यो । यति छिट्टै परिवारबाद हाबि होला भनेर, हामिले पटक्कै सोचेका थिएनौ । उनका पारिवारका सदश्यले यहाँ जागिरिनै नखाने भन्ने होइन, तर किन उनका भाई, भतिजा, छोरा, छोरी, भान्जा, र अन्य नातेदारहरु मात्रै योग्य हुन्छन यहाँ ? किन यिनीहरुमात्रै बिदा वा अन्य सुबिधाको लागि योग्य, अरु अयोग्य ? किन यिनिहरुका चाटुकारहरुमात्रै पदोन्नतिका लागि योग्य, अन्य अयोग्य ? कसैलाई कुनै प्रकृया नपुर्याई प्रोफेसर जस्तो मर्यादित पद पानि दिएका उदाहरण छन यहाँ, कसैलाई स्नात्तकोतर को उपाधिनै पदोन्नतिका लागि प्रशस्त छ, कसैले यसै कारणले जागिर गुमाएका छन। कसैलाई सेवाको एक-दुई बर्षमै अध्यन बिदा स्विकृत गरिएकोछ यहाँ, कसैलाई दश बर्षको लागातार सेवा पछि पनि छैन । स्नात्तकोतर को उपाधिबाटै पदोन्नति हुनेलाई हालै एउटा महत्वपुर्ण जिम्मेबारि दिइएको छ। के यि सबै संयोग नै हुन त ? कस्तो बिडम्बना हो यो, २१औ शताब्धिमा पानि पुर्पुरोमै लेखिनु पर्ने? हुनत पुर्पुरोमा लेखिएकोमा बिश्वास गर्ने नेपालीको शँख्या कम छैन, जस्ले गर्दानै, हामिहरु शोषित छौ। मोहन शमशेरले जननायक स्व बि पि कोईरालाकाई भनेका वाक्यहरु यहा उपयुक्त देख्छु। मोहन शमशेरले भनेका थिए, यस कुर्सिमा बस्नलाई पुर्पुरोमा लेखिएको हुनु पर्छ । पुर्पुरोमा लेखिएकाहरुलाई आज इतिहाँसले कहाँ पुर्‌याएकोछ, मैले भनिरहनु पर्दैन ।

प्रमुख दाता रण बाहादुर शाहको अहिले काठमाण्डौ बिश्वबिद्यालय सङ्ग कुनै संबन्ध छैन, स्थापनाकाल का स्वाभिमानि शिक्षकहरुमध्ये कसैलाई जागिर छाडन बाध्य पारियो, कसैले आफै छाडे किनकि त्यो लगनशिल र पारिश्रमि जमात अब एउटा पारिवारबादका लागि खतरा सिबाय केहि रहेन । आफ्नो मेहेनेत र पासिनामा राजाई गरेको देख्दा, यि पुर्पुरोवाला हरुलाई, आज भन्दा २० बर्ष अघि सडकमा घन्काएको उहि नारा सुनाउन मन लाग्छ, बिश्वबिद्यालय -- कसैको बफौती होइन ।

काठ्माण्डौ बिश्वबिद्यालयमा भएको नाताबाद, कृपाबाद, मनपारितन्त्र र आर्थिक अनियमितताहरुका बारेमा पत्र-पत्रिकाहरुले समय-समयमा ध्यानाकर्षण गरिइनै रहेका छन ।

२०४४-४५ सालको नेतृत्व बर्ग (एन पि साँउद, गोबिन्द बहादुर शाह, शंकर पोखरेल, घनश्याम भुषाल, योगेश भट्टराई आदि) आज, प्रमुख राजनितिक दलका नेतृत्वमा छन। हेर्नुस त तपाईहरुले सिकाएको नारा आज कति सार्थक छ, हाम्रा लागि ? हो, ४५ र ६३ सालमा फरक छ, त्यस बेला साथ दिएको थिए, आज साथ चाहिएको छ ।

Read more!

It's against Raaj not against Raj

Ghanshyam Bhatt, PhD

English is a funny language sometimes. A few months ago I had two students in my class Kneller and Knou. Obviously I had to ask them about how their names be pronounced. One time I had two colleagues named Juhn and Juan.

Sometimes it's hard to distinguish between what is fact and what is fiction, what is real and　what is virtual, and what is actual and what is possible.

The date goes back to 1994 when I joined Kathmandu University together with very energetic and your faculties. It was my pride to be among them as they were highly motivated and the intuition they were working in was only a few years old, meaning more responsibility and opportunity. On top of that the VC and registrar once in a while would come and teach us the ethics of teaching, academics honesty, academic excellence and other ways being a good citizen.

The youngsters believed in them, there were many reasons to believe them, honestly speaking. Dr. Pushpa Adhikary used to encourage us to participate in Nepal University Teachers Association's (NUTA) activities. Having huge teaching load, less remuneration, and lack of facility were unimportant as the morale was very high among us.

Some of their teachings: Be excellent teacher or you leave to be fired, be a good academician or else you are not fit, teach your class well and maintain discipline in the academia or else you lose your job. Do some extra administrative work it's the part of your job. Work even Saturdays and Sundays if KU requires you to do so, for the sake of an institution. In fact some people have lost their jobs in the past because they were unable to update (?) or upgrade (?) them. Several of us are not with KU anymore because of whatever reasons but the pleasant and unpleasant experience is always around us. We always had responsibility but we never had any opportunity. Now KU teachers and staffs are pointing their fingers at the authority, the authority once thought is the supreme authority and an authority forever. Riding luxury cars and providing employment to their own, and taking other advantage one way or the other, probably is a good example of not knowing the difference between what is real and what is virtual. The point has come to lose all these things, a cruel reality.

There are allegations of nepotism, financial irregularities, and other academic matters like promotion, hiring and leave , on top of that KUPA has come up with a complete management change to save KU. The nepotism is crystal clear, I don't need to mention it here. The hiring committee is a joke at KU, believe me or not.

A hiring committee member asked the spelling of KNOWLEDGE to a friend of mine when being interviewed for lecturer at KU. This shows the knowledge of hiring committee. I myself was interviewed three times in KU for different positions but every time the same committee. What were they trying to know from me three times? The CEO of KU can't even speak a work clearly; he qualifies for the position because he belongs to a privileged family. There are several other ridiculous facts about the administration and examination, which my ethics don't allow me to publish here.

Under these circumstances should you stick to your position, it will be hard for me to believe whether what you said was fact or fiction, real or virtual. What happened to your principle when your relatives are seen around the campus and thrash people, what about when they are busy in defaming your own people simply because they raise voices against misdeeds. What makes you think that you can't face them if you really believe in fact, what makes you scared if your actions are actual, and what makes you believe in No-KUPA if you believe in real? Now KUPA wants to do exactly what you told us to do a long time ago. Transparent administration and accounts, participation in decision-making, shared thought in hiring and policy making, and complete management change to avoid nepotism, which is the root cause of ineffectiveness and inefficiency.

From what you taught us, if your teachings were real, fact and possible, instead of going to see Hem Raj Gnyawali, and requesting him not to publish anything against you, I would listen and face them, instead of trying to sideline or defame someone because he dared to speak, I would encourage him and make him speak for me and in fact I would reward him for doing so. If someone points a finger at me, I would rather look a step back and see what went wrong instead of assuming that I am always right and others are always wrong.

It took me a while how to pronounce kneller (neller) and know (knou), Juan (arabic Juan), and Juan (Hispanic) but I failed to understand your teachings. Based on what you taught us, in the past, you know Sir, what I would do?; I would immediately step down and clear the way for independent investigation against the charges because,
Respected Sir,
It's not a fight against any raj, simply it is a fight against Raaj, which you must admit you have.

Sabai Lai Chetana Bhaya!

Read more!

Autonomy and KU

Ghanshyam Bhatt

The academia is largely responsible for bringing the change about in any society by training untrained people, creating knowledge, teaching larger and larger cohort of general population, producing the mankind of the need and stimulating economic growth. It has deep impact on the environmental, social and economic sector of the society. It is a challenging task to make the institution of higher educations progressive, qualitative and fruitful but what is more challenging is to keep their academia updated and dedicated and of course included for the institution they work for. Our experience shows that academia has always been ruled by incapable and autocratic administrators as a result in the time of intense and rapid growth of higher education our infrastructure for higher education system is virtually broken. Of course this refers to a recent statement made by KUPA members.

It’s becoming increasingly clear that there are flaws in KU’s administration. A very healthy and clear academia must be in place if the mission of higher education is to create fair, sustainable and healthy society where everyone has values. Academia in conflicting relationship with their administrator can never be productive. The incompetent and autocratic administrators, poor leadership and their instruction, lack of faculty involvement in governance, lack of academic freedom and remuneration are a few things that deteriorate the quality of education and have deep implication on the quality of higher education itself. If the academia is to follow the orders and instruction of their incompetent administrators as well as their relatives, what king of academic freedom does it provide? Doesn’t it create lack of trust between the academia and the administrators? Doesn’t it create further chaos in the institution? UGC’s not being be clear on issues of faculty growth, research and promotion making academia self-reflective about their roles and responsibilities has given some people extra right to interpret the hiring and promotion according to their wish.

Addressing the challenges of academia is a huge hurdle but it must be a focus of our concerned authorities in the coming days. UGC needs to be clearer in issues of hiring, promotion and funds allocation. If the academic profession remains alienated from the institutional leadership and from current changes in the higher education, it is very unlikely that the goals of higher education can be achieved. If you exclude academia from decision making, hiring, promotion, and if your accounts are not transparent, there are going to be voices.

When you say why can’t we be Sadhus? Why don’t we have autonomy? Why can’t we change our higher education system, respected Sir, I am fully with you. However I don't know for sure whether you are pretending as if you don't know or you really don't know. My answer would be "are you putting blame on the others?” doesn't sound good, does it, Sir? You can surely ask for autonomy, but how much of it you are willing to share with the people that work under you? You can always blame others for not providing you with the adequate level of support but what have you done to the people who work hard for you under your leadership? You can definitely compare yourself with a Sadhu (or Sadhu Yadav), it’s totally up to you, sir, but not at the cost of others. For someone being in office for over a decade, having total authority for promotion and hiring, employment for kith and kin, riding luxury vehicles, pardon me Sir, I fail to understand what autonomy means.

Finally I agree with you, sir, yes we need to change our higher education system, but before you try to change others, don't you have to change yourself?

The bottom line is "We can't expect others to understand our problems if we, ourselves, fail to do so”. How are you going to change others if you are unwilling to change yourself? KUPA's statement didn't come for no reason Sir. It's cool to hunt someone down, but what about being hunted?

Respected Sir, the bottom line is,“Respect others if you want to be respected !”

Read more!

सीतारामको ईमेल छोरालाई-५

प्रिय बृजेश,

आरामै? तिमीलाई ईमेल लेख्दा लेख्दा म त हैरान भईसकेँ। यसो नलेखुँ भन्छु, फेरी कसैले यो ई-मेल झुट्टा हो भन्दै फलाक्छ, अनि फेरी लेख्न थाल्छु । केयुमा सुरेशजी र मेरो कुर्शी रहुन्जेल यो ई-मेल लेख्दै बस्न म कटिबद्ध छु र ईन्द्रको बाउ चन्द्रले पनि मलाई रोक्न सक्ने वाला छैन । त्यसैले बाबु, अब यो ईमेल सधैँ तैँले पढन पाउने कुरामा ढुक्क भए हुन्छ तँ र तँलाई यसै ईमेल मार्फत भविष्यको रजिष्ट्रार हुन आवश्यक कला, कौशल, चाटुकारीता र दलालीका कुराहरु सिकाउन म तयार छु । मान्छेहरुले हाम्रो आपसी सँवाद र छलफलका कुराहरु लीक गर्दैमा म तर्सीने वाला छैन र तँ पनि नतर्सीकन बस । काग कराउँदै गर्छ र पीना सुक्दै गर्छ। हाम्रो ईमेलहरु ज-जस्ले सार्वजनिक गरेपनि हामीलाई केही मतलब छैन जबसम्म हाम्रो कुर्सी केयुमा बाँकी रहन्छ । केयुमा कुर्सी बाँकी राख्नका लागी हामीले आयोजना गरेका नाटकहरु अहिले तीब्र गतिका साथ केयुको शैक्षिक मन्चमा मन्चन हँुदैछ। मलाई दशतिरबाट घेर्दै, "राजा ज्ञानेन्द्रलाई त हामी मतलब गर्दैनौँ, तँ खाते सीताराम को होस?" भन्ने मास्टरहरुलाई तह लगाउनका लागी हाम्रो समूह अहिले तयार भईसकेको छ । अस्ती केयुमा सुरेशजीको हार्दीक निमन्त्रणामा सो समूहले हामीलाई केयु राम्रो सँग सन्चालन गर्नु भन्ने ज्ञापन पत्र दिन आएको थियो । हाम्रा निमन्त्रणामा हामीले चाहेको भाषामा ज्ञापन पत्र दिने समूहलाई सुरेशजी र म स्वयम बसेर गफ गर्दै सो पत्र लियौँ । मुकुन्दजीले धुलिखेल लज रिसोर्टबाट मगाएको कफी, कटलेट र स्यान्डवीचले सम्पूर्ण साथिहरु खुशी हुनु भयो । केही साथिहरु त भीसीसरकै कार्यालयमा नै बिजुली पानि चाहीन्छ भन्दै थिए तर हामीले अहिले बिजुली पानि बिना काम गर्नुस बेलुकी बोतलका बोतल चढाउनेछौँ भनेर सम्झायौँ । हाम्रो सम्झाई-बुझाईकै कारणले होला धुलीखेलबासी लोकल मित्रहरुले मास्टरहरुलाई धुँईधुँईती खोज्न थाले र अत्यन्त बौद्धिक देखिनुहुने हाम्रा प्राशसकीय स्टाफ दण्डपाणीजीलाई पो मास्टर भन्दै हिर्काउन थालेछ । धेरैजसो मास्टरहरु चाँही बिध्यार्थिहरुका एसोसीएसन बनाउने बैठकमा भाग लिन लागेका रहेछन । त्यसकारण, कोही पनि मास्टर प्रशासकीय भवन अगाडी देखिएका थिएनन । मास्टरहरु नभेट्टाएको झोँकमा अन्य क्रमचारीलाई हाम्रा भाडाका टट्टुहरुले हान्नु एक हिसाबले ठिक हो भने अर्को हिसाबले बेठीक पनि हो । नाङ्ग्लो ठटाएर हात्ती तर्साउने हिसाबले यो कुरा ठीक हो । तर, अत्यन्त भलादमी, बौद्धिक र जुझारु कर्मचारी माथि हातपात हुन पुगेको कारण, केयुका अन्य स्टाफहरु पनि जुर्मुराउन थालेका छन र कुसाको गठन गरेका छन।

कुपाको मात्र टेन्सनले दिक्क हामीलाई कुसा-१ र कुसा-२ को गठनले झन तनाव थप्ला जस्तो लागेको छ । एउटा साधारण पाठक-पत्रले शुरु भएको यो आन्दोलनले यस्तो रुप लिनु अलि अप्ठेरो कुरा हो छोेरा । एक-आपसमा जुध्ने, लडने र खुला रुपमा गालीगलौजमा उत्रने मास्टरहरु स्वयँम एकताको सुत्रमा बाँधिएर हाम्रा विरुद्ध, हाम्रा एक छत्र राजका विरुद्ध र तिमिहरुका भिवष्यका विरुद्ध आन्दोलनमा उत्रनु हाम्रो रणनैतिक असफलता हो । यसले के देखाउँछ भने चेतनशील प्राध्यापकहरुलाई सधैँ नै जालझेलका मार्फत कजाएर राख्न नसकिने रहेछ । त्यसमा त पुष्पजीका तर्कहीन कुरा र दादागिरी र भद्रमानजीको तानाशाही ब्यवहारले आगोमा ध्यु थप्ने काम भएको छ । उहाँहरुका गल्तीलाई ढाकछोप गर्न र हाम्रा बिचपनि पूर्ण एकता छ भन्ने देखाउन सुरेशजी आफै अहिले रणनिति बनाउने क्रममा हुनुहुन्छ । हाम्रो रणनिति पनि "ढाडमा टेकेर टाउकोमा" हान्ने शैलीको छ किनभने यो जनवादी रणनिति हो र केयु जस्तो जनवादी शिक्षा प्रणाली भएको विश्वविध्यालयमा पनि यस्तै रणनिति हुनु पर्छ भन्ने कुरामा सुरेशजीले हामीलाई कन्भिन्स गर्नु भएको छ । अब तिम्रा लागी यो ढाड भनेको कुरा के हो मैले भनिरहनु पर्ला जस्तो त मलाई लाग्दैन तर पनि कुनै द्विविधा नहोस भन्ने हेतुलेे केही प्रकाश पार्ने कोशिस गर्दैछु। सुरेशजीबाट प्रतिपादित रणनिति हो त्यसैले म स्वयम पनि अलि कन्फ्युज्ड छु। सोध्नु परेमा सुरेशजी स्वयमलाई फोन गरे हुन्छ । ढाड भन्नाले हामीले भ्रष्टाचारबाट आर्जित सम्पती, भ्रष्टाचारलाई मलजल गर्ने बेल प्रसाद जस्ता चाटुकारलाई खान दिएको साधन-स्रोत र यी भ्रष्टाचारका रकमबाट परिचालन हुने स्थानिय गुन्डाहरुलाई लिनु पर्दछ। त्यस्तै सुरेशजी र म, सीताराम, स्वयम यसमा लागेका भएकाले हामीले हाम्रा ब्यक्तिगत नातागोता, समूह, अनुगृहित समूह आदिलाई पनि ढाडका रुपमा राखेका छौँ। सुरेशजीका भाईहरु नामी भ्रष्टाचारी हुनुका साथ-साथै अत्यन्त पाशविक, र निर्लज्ज गुन्डा पनि भएका कारण हामीले टेक्ने ढाड निक्कै बलियो छ भनेर तैँले बुझे हुन्छ। त्यस्तै राधेले म्यानेज गरेका सातादलका दलाल नेताहरु, सुरेशजीले चाटुकारीता गर्दै रहनु भएका लाल दलका ध्वजा-पताकाहरु पनि हाम्रै ढाड हुन । सात दलका दलालहरु हाम्रा ढाड हुन भन्ने थाहा नपाएका केही मास्टरहरु अहिले पनि सात दलका ढोका-ढोकामा सुरेशजी सरी पुगिरहेका छन रे । गणतन्त्र चाहिन्छ भनेर कराउने बीस-लाख जनताका सामूहिक आवाजलाई नटेर्ने सात दलका दलालहरुले यस्ता मास्टरहरुका आवाज सुन्नेवाला छैनन। यी मास्टरहरु कराउँदै गर्छन र बढीमा रत्नपार्कमा गएर अनशन बस्न जान्छन। यीनै मास्टरहरु हुन हामीले आक्रमण गर्नु पर्ने टाउका हरु। यी मास्टरहुरका कारण कुसा-१ र कुसा-२ को गठनले कर्मचारी र स्टुडेन्टहरुका पनि सँगठन गठन हुनुले यिनिहरुनै हामीले आक्रमण गर्नु पर्ने टाउका भएकामा हामी सबजना कन्भिन्स छौँ र तँ पनि कन्भिन्स भए हुन्छ ।

रणनैतिक प्रत्याक्रमणको पहिलो चरणमा हामीले प्रचारबाजी र पर्चाबाजीलाई सफलतापूर्वक सन्चालन गरेका छौँ । कान्तिपूरमा विज्ञप्ती निकाल्ने देखि लिएर, "अजय पी. नाथ"को मुखपत्र "स्पटलाईट" दैनिकमा बेल प्रसादजीको अन्तर्वार्ता छपाउने, टँक ढकाल र श्रीष शमशेरको हन्डी खान नपाएका लोकल पत्रिकामा सुरेशजीको अन्त्रवार्ता छपाउँदै हन्डी वितरण गर्ने जस्ता कुराहरु हामीले गरेका छौँ । यता केयुको वेवसाईटमा भीसि सरकी सुपुत्री प्रेरणा कुमारीले केयुमा भएको हातपातका कुरा र स्पटलाईटमा सुरेशजीका प्रशँसामा निस्केका दुई-लाईने प्रशँसाका पत्रहरुलाई बाकयदा लिँकसमेत राखेर हाम्रो यो प्रचारबाजी र पर्चाबाजीलाई सहयोग पुर्याएको छ । "का.वि. र जनवादी शिक्षा" भनेर एउटा लेख तँलाई पनि लेख भनेर मैले पहिले नै भनिसकेको छु। यसो कहिलेकाँही कलम चलाउने गर । उता मनिषले कुनै साप्ताहीकमा लेख निकालेको खन्डमा "केयुको पारस-१" भन्ने तेरो टाईटल धरापमा पर्न सक्छ। जे होस, हाम्रो प्रचारबाजी र पर्चाबाजीले हामी हरु सबजना खुशी छौँ। भिसि सर त आजकाल दिँउसै धुलिखेल लज जाने हो सीतारामजी भन्नु हुन्छ । जे हो पुष्प सरले खान छोडनु भएका कारण अहिले हामीले निर्धक्क तन्काउन सक्ने भएका छौँ। रणनैतिक प्रत्याक्रमणको पहिलो चरण पश्चात हामीले दोस्रो चरणमा "भौतिक कार्यवाही"लाई अगाडी ल्याएका छौँ। यसका लागी जलनजी जस्ता जल्दा-बल्दा गुन्डाहरु देखि लिएर बेल प्रसादजीका नजिकका अन्य स्थानिय गुन्डाहरु समेत सँलग्न छन। भौतिक कार्यवाही कतिको सफल भयो भन्ने कुरा त काफ्लेजीको अमेरीका पलायनबाट नै तैँले बुझिस होला नी। एकचोटी जलनजीले दनक दिए पछि काफ्लेजी अमेरीका पुग्नु भा' थ्यो, अहिले सम्म फर्किने हिम्मत गरेका छैनन। तर, भौतिक कार्यवाहीको दोस्रो चरणमा केयु भित्रै आक्रमण गर्ने रणनितिले अलिक घाटा लाउने त होईन जस्तो पनि लागेको छ । मास्टरबाहेक अन्य ब्यक्ती भौतिक कार्यवाहीमा पर्दा खेरी हामी साँच्चिकै गुन्डा त हुने होईन भन्ने डर लागेको छ। तँ पनि यहाँ छैनस नत्र तेरा जँकी ग्याङ्ग भा' भए त हामीलाई गुन्डा नै भने पनि केही फरक पर्दैन्थ्यो । जेहोस यो भौतिक कार्यवाहीको दोस्रो चरणले हामीलाई मिश्रित फाईदा भएको हाम्रो निर्क्योल छ।

रणनैतिक प्रत्याक्रमणको तेस्रो चरण पनि अहिले केयुमा लागु हुँदैछ । यस अन्तर्गत शिक्षक-कर्मचारीहरुलाई तलब निदने र केयुलाई केही समय बन्द गर्ने जस्ता कुराहरु परेका छन । शिक्षक-कर्मचारीहरुलाई तिमिहरुका आन्दोलन र पत्र-लेखका कारण कोही पनि विध्यार्थिक केयुमा आएनन भन्ने आरोप लगाउँदै हामीले तलब रोक्का गरेका हौँ । यस्तै अब महिना भरि काम गरेको तलब लिनका लागी पनि एउटा निवेदन भर्न लगाउने हो कि भन्ने बहस हाम्रो बिचमा चलेको छ । केयुका शिक्षकहरुले अब देखि तलब लिन कुपा, कुसा-१, कुसा-२ को विरोध गर्नु पर्ने प्रावधान सो निवेदनमा रहने छ । जुन-जुन शिक्षक-कर्मचारीले कुपा र कुसाहरुका विरोध गर्छन , उनिहरुले मातर तलब पाउने छन र हाम्रा विरोधिहरुले कुनै हालतमा पनि तलब पाउने छैनन । यो प्रावधानको सम्बन्धमा पुष्पजी र भद्रमानजी पनि एकदम खुशि देखिनु भएको छ । यसो हुँदा जनताका सोझा लगनशील प्राध्यापक डा.बोरीस निरौलालाई निष्काशन गरेजस्तै गरी अन्य कुनै शिक्षक-प्राध्यापकलाई हामीले निकाल्नु पर्दैन र उनीहरुका श्रमका मुल्य नदिएर नै उनीहरुलाई हामी तह लाउन सक्छौँ भने यसो किन नगर्ने भनेर पुष्पजी र भद्रमानजी खुशि हुनु भएको हो । यो स्कीमले पनि काम नगरेको खण्डमा हामी केयुलाई केही महिना बन्द गर्नेछौँ । देशमा पेट्रोलको भाउ बढेकोमा टायर बाल्दै अराजकता प्रदर्शन गर्ने जनता र केयुमा हाम्रा नातावाद र भ्रष्टाचारको विरुद्ध शँखनाद गर्ने प्राध्यापकहरु सब एकहुन भनेर सुरेशजीमार्फत गीरीजा बाउलाई बिन्ती गर्ने हाम्रो प्लान छ । २० लाख जनताको बलले मरिसकेको प्रतिनिधि सभा ब्युँताएर राज गर्ने गिरिजा बाउ पनि आजकालका जुलुस प्रदर्शनबाट त्यति खुशि हुनुहुन्न। जनताको काम भनेको त उहाँलाई सत्तामा राख्ने र सो को लागी आफुलाई शहीद बनाउने मात्र हो भन्ने उहाँको (गिरिजा बाबु) मानसीकता त कटुवालजीको केशमै देखिसकिएको छ । तीब्र जनदबाव र सत्याग्रहले झुक्ने हाम्रो गिरिजाबाउको बानी छैन र उहाँको राजनैतिक शैली र हाम्रो राजनैतिक शैली ठ्याम्मै मिल्ने भएर उहाँले हाम्रो कुरा सुन्नेमा सुरेशजी ढुक्क हुनुहुन्छ । तसर्थ छोरा, केयुका मास्टरहरुले जतिसुकै लोकतन्त्रका धक्कु लगाउन, सत्यताको लागी आग्रह गरुन र हाम्रा नाताबाद-कृपाबादका कुराहरु केलाउन, हामी अपराजीत छौँ र हामीलाई कसैले हराउन सक्दैन। देशमै लोकतान्तृक आन्दोलनलाई दिग्भ्रमित बनाउने खेला चलिरहेको बेलामा सुरेशजीका आँशु र बर्बराहटले प्रत्येकलाई पगाल्ने छन र दोष अन्तत: यीनै मास्टरहरुका टाउकोमा पर्न जानेछ। यसरी विश्वविध्यालय बन्द भएको अवसर पारेर यस आन्दोलनमा लाग्ने प्रत्येक मास्टरलाई, हाम्रा विरुद्ध पत्र-पत्रिकामा लेख्ने प्रत्येक मास्टरलाई हामी केयुबाट निकाल्ने छौँ। यस्तै केहीलाई त हामीले अदालतमै लैजानु पर्छ भन्ने पनि सोचेका छौँ। खुब लोकतान्तृक भएर पत्रिकामा लेख्थे, यीनिहरुलाई त हामी अदालती प्रकृयाले नै ठिक गर्नेछौँ। यदि यो रणनैतिक प्रत्याक्रमणले पनि काम गरेन भने सुरेशजी र मैले ब्रम्हास्त्र नै हान्ने छौँ। अहिले भै रहेको थैली भेटमा १०-१२ वटा थैली त बढी खर्च गर्नु पर्ने हो। के छ र हामीलाई? टन्न खाएर बसेका छौँ र चढाउने छौँ प्र्त्येक पार्टि र प्रत्येक नेतालाई नजराना र लिने छौँ प्रचन्ड सम्रथन केयुमा हाम्रो नातावाद र कृपावादलाई कायम गर्न।

उता सुरेशजीले यिनै रणनैतिक प्रत्याक्रमणका प्रत्येक चरणका अनुगमनमा लाग्नु भएको छ। उहाँले भन्नु भा'हो एक दुई जना मास्टरहरुले कराए भन्दैमा केयुका पारसहरुले डराउनु पर्दैन भनेर । सुरेशजीको कार्यशैलीको तँ धेरै ठूलो प्रशँसक थिइस र नेपालमै रहेको भए झन ठूलो प्रशँसक हुन्थिस होला । युद्ध र प्रेममा हरेक चिज जायज छ भन्ने सुरेशजीले प्रेममा परेर के गर्नु भा' थ्यो, त्यसको नालीबेली त तँलाई थाहा नै होला। तर, अहिले युद्धको बेलामा उहाँ यी रणनितीहरु धेरै महत्वपूर्ण छन । अख्तियार लगायत विभिन्न स्थानका मुद्दाहरु लडदा-लडदा पोख्त हुनु भएका उहाँका भ्रष्टाचारी भाईहरुलाई उहाँले महाभारतमा बाँकी चार पान्डवलाई युधिष्ठिरले परिचालन गरेकै रुपमा परिचालन गर्दै हुनुहुन्छ । कलियुगको झुठवादि युधिष्ठिर हाम्रा सुरेसजीका भाईहरु पनि बाँकी चार पान्डवकै कलियुगी सँस्करण जस्तो लाग्छ मलाई । आयल निगममा बसेर भीमकाय भ्रष्टाचार गर्ने मदनजी, र कृषी विकासमा बसेर प्रत्येक गाडीमा अर्जुनले माछो मात्र देख्या जस्तै गरि पैसा मात्र देख्ने जलनजी र केयुमा मैले बढता खाएपनि सहदेवले जस्तै सहन सक्ने मुकुन्दजी का साथ-साथै रमेशजी पनि आजकाल अत्यन्त ब्यस्त हुनुहुन्छ । स्थानीय रुपमा बेल प्रसादजी र रामकन्ठजीले हनुमान र सुग्रिवको रुप धारण गर्दै केयुमा वानर सेना पनि पठाएको कुरा हेर्दा त हामीले महाभारत मात्र होईन रामायण पनि जित्छौँ जस्तो लागेको छ । जे होस सुरेशजीको दिमागलाई मैले एकदम मानेको छु र सुरेशजी प्राध्यापक, लेखक, वक्ता र प्रवक्ता मात्र नभएर एेतिहाँसिकता बुझेका युद्धकौशल सेनापती पनि हुनुहुन्छ । धन्न, उहाँ शैक्षिक क्षेत्रमा लाग्नु भो, आर्मिमा लाग्या भए, कटुवालजी घोती न टोपि भईसक्ने थिए । यस्ता सुरेशजीलाई केही ब्लगमा लेख्दैमा र कसैले गाली गर्दैमा केही फरक पर्दैन छोरा । तसर्थ, छोरा तँ ढुक्क भएर बसे हुन्छ हाम्रो जित हुन्छ भनेर र यसै मेसोमा कालो पदार्थ बिना एक-दुई राउन्ड बियर पनि ताने हुन्छ।

तिमिलाई माया गर्ने
सीताराम रजिष्ट्रार

Read more!

सीतारामको ई-मेल छोरालाई-४

प्रिय बृजेश,

कस्तो छ तिमीलाई? हाम्रो आपसी सँबाद र भलाकुसारी लगातार लीक भईराखेको छ । यसपाली चाँही मैले एकदम सावधानी अपनाएको छु र यो मेल वर्षौँ देखि हामीले प्रयोग गरिरहेको केयुको ल्यापटपको माध्यमबाट घरबाट नै पठाउँदै छु । केयुमा आशालाग्दा घटनाक्रमको विकास भईराखेको छ । हाम्रो पकड, हाम्रो नातेदारहरुको हाली-मूहाली र केयुको स्रोतसाधनमा अब हामीले तिम्रा सन्तानका बेलासम्ममा राज गर्नेछौँ । यसका लागी हामीले केयुकै स्रोत र साधनको भरपुर उपयोग गरिराखेका छौँ । केही दिन अगाडी केयुमा जनआन्दोलन-२ का प्रखर सन्चालक र नेपाली घर्तीका क्रान्तीकारी सुपुत्रद्वय: क.प्रचन्ड र क.बाबुरामले पदार्पण गरिबक्सेका कुरा त तैँले पहिले नै थाहा पाईस होला। भेटघाटका अवसरमा सुरेशजी र मैले हाम्रा गुट-उपगुटका नेता, सहनेता, उपनेता लगायतका अभिनेताहरुका पनि उहाँहरुको दर्शण गर्ने ईच्छालाई पुरा गरेका छौँ । माओवादी नेताद्वय:सँगको भेटघाट पछी हाम्रा अधिकाँश समर्थकहरु अत्यन्त क्रान्तिकारी भईसकेका छन र हामीले अब "लाल सलाम" लाई केयुको "अभिवादन" बनाउने हो की भनेर बिचार-बिमर्श गरिराखेका छौँ । सो भेटघाटका अवसरमा के-कस्ता कुराहरु भए अहिले तँलाई सार्वजनिक रुपमा बताउन म सक्दिन । तर सिन्धुपाल्चोकको जलविरेमा त्यहाँको विध्युत कम्पनीलाई सहयोग गरेकै जस्तो गरेर हामीलाई पनि माओवादीले सहयोग गर्नु पर्छ भन्ने माग राखेका छौँ । देव गुरुङजीले पनि चन्दा हामी केही समय उठाउँदै रहने छौँ भनेर भन्नु भएको पत्रिकामा पढिस होला नी। त्यसैले हाम्रो माग पुरा नहोला भन्न सकिन्न। तर सबभन्दा राम्रो कुराचाँही हामीले यस्तो माग राखेको केही दिनपछीनै खेतानजीका कामदारहरु बनेपामा २-किलोमिटर टाढा कुदेछन भनेर मैले भन्दा सुरेशजी २-बित्ता माथि उफ्रिनु भएको थियो । राजा ज्ञानेन्द्रको बन्दुकले अकस्मात हार खाँदाखेरी हामी वास्तवमै अनाथ भएका थियौँ। झन केयुमा अप्रत्यासित रुपमा भित्रिएको लोकतन्त्रलेे त मलाई ईन्तु न चिन्तु बनाएको थियो। तर, अब हामीले डा. बोरिस निरौला जस्ता निहत्था जनताका छोराहरु सँग डराउनु पर्ने बेला छैन। राजाको बन्दुकको विकल्पका हामीले भेट्टाइसकेका छौँ। अब तैँ भन त, बन्दुकको साथ पाएपछि हामीलाई कस्ले छुने? प्राज्ञिक मर्यादा भनेको कुरा गतिशील छ बाबु, शान्तीको बेलामा यो परेवा बन्छ भने युद्धको बेलामा यो बन्दुक। जस्ले यस्को रुपलाई ठम्याउन सक्छ, उ मात्र यो दुनियाँमा माथि जान सक्छ ।

यस्तै हाम्रा सफलता र का.वि.मा भवनै-भवन मात्र निर्माण भएका कुराले क्रान्तीकारी नेताद्वय: अत्यन्त प्रभावित भई'स्याछ। का.वि.का भौतिक पूर्वाधारका साथ-साथै क्रान्तिकारी जनयुद्धका योद्धाहरुलाई शान्तीपथमा ल्याउनका लागी हाम्रा योगदान दिनसक्ने क्षमताको प्रशँसक अब को नहोला त? का.वि.को वर्तमान मोडेलनै जनवादी मोडेल हो र हाम्रा नातावाद र भ्रष्टाचारका कुरा कोट्याउनेहरु सब उपल्लो दर्जाका प्रतिकृयावादी हुन भनेर सुरेशजीले उहाँहरुमा सभक्तिपूर्वक बिन्ती चढाईसक्नु भएको छ। शायद हामीसँगको भेटघाट र हाम्रो मोडेलबाट हुन सक्ने प्रत्यक्ष चन्दालाभका कारण होला, उहाँहरु एकदम प्रभावित होईबक्स्या छ। हिजो मात्र त हो नि बाबुरामजीले पनि नेपाल चेम्बरमा उच्चशिक्षामा हाम्रै मोडेललाई पछ्याएर हाम्रो मोडेललाई जनवादी मोडेल भन्ने ठप्पा लगाईबक्स्या। शिक्षामा ब्यापारीकरण र नाफाखोरीका बिरोध भएपनि उच्चशिक्षामा निजी क्षेत्र र हामीजस्ता प्रशासकहरुले मनग्गे नाफा खान किन नहुने? त्यसैले उहाँहरुले निजि क्षेत्रलाई उच्च शिक्षामा पाईला हाल्न अनुरोध गर्नु भएको हो। देेशमा सँाच्चिकै माओवादी शासन कायम हुने हो भने, हामी अर्को विश्वविध्यालय पनि खोल्न सक्नेछौँ। भिसी सरकी सुपु्त्री प्रेरणा कुमारी, र सेकेन्ड पारस मनिशजीलाई भिवष्यमा भिसि र रजिष्ट्रार हुने गरि अर्को विश्विध्यालयका लागी तयारी गर्ने क्रममा छौँ। केयुको वास्तविक उत्तराधिकारी तिमी नै रहने छौँ र हाम्रा विरोधीहरुले लाख कुरा काटुन, केयुबाट तिम्रा नाम काटन सक्ने वाला छैनन यिनिहरु। शायद यिनै सकारात्मक विकाशक्रमले होला अस्ति धुलिखेल लजमा सुरेशजी झुम्मिदैँ नाच्न थाल्नु भा' थ्यो, झन्डै लडनु भा, पुष्पजीले सम्हाल्नु भो । पुष्पजी सुध्रीसक्नु भएकै कारण अब सुरेशजी र म तन्न तनकाँउदै झुम्मिन सक्ने भएका छौँ । ठिक छ, यो चिठ्ठि पढदै, कालो पदार्थ बिना एक राउन्ड तैँले पनि ताने हुन्छ।

यसबाट हाम्रो मोर्याल साँच्चिकै माथि गएको छ र अब हामीले पनि "ईटाको जवाफ, ढुँगाले दिने भएका छौँ"। यसका लागी केयुकी "प्रेरणा" र हाम्रा सुरेशजीकी सुपुत्रीले हाम्रो वेबसाईटमा कान्तिपुरको लीँक सिधै राखेका छन। यसो गर्नु ठिक होला र छोरी भनेर मैले भनेको थिएँ, छोरीले त्यो ब्लगस्पटलाई ठिक गर्न उस्कै बाटो समात्नु पर्छ भन्यो र हामीले पनि स्वीकृति दिएका छौँ। केयुको वेवसाईटमा तैँले हेरीस भने अब हाम्रो पक्षको भनाईमात्र तैँले देख्ने छस। हाम्रो कुरा काट्ने, हाम्रो कामको आलोचना गर्ने र हामीले केयुमा टन्न खाएको देख्न नसक्ने तत्वहरुका कुनै पनि भनाई हामीले केयुमा राख्नेवाला छैनौँ । सुरेशजीकी सुपुत्रीले हामी सबैको तस्विर राख्न मिल्ने गरि राजदरबारको वेवसाईटको ले-आउट फलो गर्ने हो की भन्दै थियो, तर हामीले चाँही परिवर्तित परिस्थितिमा "कृष्णसेन अनलाईन" फलो गर्ने निर्देशन दिएका छौँ । वास्तवमै भन्ने हो भने अहिले विकासक्रमले म एकदम खुशि छु। केयुलाई हामीले धुलिखेलमा स्थापना गरेर अत्यन्त राम्रो काम गरेका छौँ र अब त हामीलाई कसैले घेर्न लाग्यो भने कामीडाँडा तिरबाट सहयोग नआउला भन्न सकिन्न। देव गुरुङ्गजीको भनाईमा कति प्रभावकारीता छ, त्यो चाँहि बुझ्दै गर।

यस्तै सात दललाई खुशि पार्न राधे लागेको बेलामा र लाल दललाई खुशि पार्न सुरेशजी स्वयम लागेको बेलामा हाम्रो विजय सुनिश्चित छ। तै पनि भविष्य के पर्ने हो कुन्नी जस्तो लागेर अहिले हामिले हाम्रो समर्थनमा बोल्ने अर्को जमात पनि तयार गरेका छौँ। बेल प्रसादजीका सहयोग र हाम्रै नातागोताको समूहलाई मिलाएर केयु प्राध्यापक सँघलाई काउन्टर दिनका लागी हामीले अभिभावक सँघ बनाएका छौँ। अब यो अभिभावक सँघले कसरी काम गर्छ मैले तँलाई सुनाई रहुनु पर्ला जस्तो मलाई लाग्दैन। केयुका शिक्षक प्रतिनिधिहरु, धुलिखेलका नगर प्रतिनिधले जस्तै यो अभिभावक सँघले हाम्रो पक्षमा बोल्नेछ। हाम्रा नातावाद, हाम्रा भ्रष्टाचार र तिमिहरुका असक्षमता र सँदिग्ध चरित्रकाबारेमा यो अभिभावक सँघले केही बोलेको थाहा पाईस भने, मलाई तुरुन्त फोन गर। हात्तीका मोटो बिट्टोले हान्दै त्यस्ता मुखलाई बन्द गर्नेछौँ । कुपालाई बदनाम गर्न हात्तीको बिट्टो प्रयोग गर्ने हामीले हाम्रा विरोधलाई मत्थर पार्न, दबाउन झन मोटा-मोटा हात्तीका बिट्टाहरु निकाल्ने छौँ र यस्ता आवाजहरुलाई जुनसुकै हालतमा र ऐन-केन प्रकारेण दबाएर छोडने छौँ।

हाम्रो शक्ती, हाम्रो क्षमता र हाम्रो पहँुच कसरी कायम भयो र कसरी कायम हुँदैछ, त्यो कुरा मैले तँलाई भन्नु पर्छ जस्तो लाग्दैन। सानोमा तैँले "मौकामा हिरा फोर्नु" भन्ने कुबेरको निती कथा त पढेकै होलास नी। केयुको रिटेनिङ्ग वाल देखि दवाडीजीले हाल हात हाल्नु भएको परियोजनामा हामीले कनिका-कनिका गरि रकमको जोहो गरेका छौँ। हामीसँग छ र त्यसैले हामीले समर्थन किन्न सकेका छौँ। यो दुनियाँमा नबिक्ने चिज केही छैन। शान्तीको बेलामा परेवा र युद्धको बेलामा हतियार बेच्ने धुर्त ब्यापारीलाई पनि माथ गर्ने क्षमता भएको सुरेशजीको दिमागले रकमको जोहो गर्नका लागी नै मलाई तीन-तीन चोटी रजिष्ट्ार बनाको हो। "पैसाको अगाडी महादेवको पनि तीन नेत्र भन्ने" भनाई बुढापाकाले त्यतिकै बनाएका होईनन । र नेपालमा अहिले पैसामा नबिक्ने को छ र? के लोकतान्त्रिक आन्दोलनका शहीदका आत्मालाई दश-दश लाखमा किन्दै गिरीजा स्वयमले "स्पेश"को कुरा गरेको छैन र? यदि निभ्न लागेको बत्तीलाई गिरीजा "स्पेश" रुपि प्राण फुक्न तयार हुन्छन भने हामीले किन आफ्नो डुब्न लागेको कुर्सीका लागी चन्दारुपी "स्पेश" नदिने? गाँठी कुरा यहि हो बाबु! सब ब्यापार हो। पैसा जम्मा गर, समर्थन किन, अनि आफ्नो सत्ता बचाउ। फरक यति छ, बिक्रेताहरु फरक हुन्छन तर हामी क्रेताहरु सँधै समान छौँ। हिजो हामीले दरबारमार्ग वरपरबाट समर्थन किनेका थियौँ भने अहिले हामी लाल दरबारको बाटो धाईरहेका छौँ।

अब यस्तो मेहनत गर्ने सुरेशजीले के प्राध्यापक सँघलाई गाली गर्न नपाउने? को हो त्यो भू-पति भन्ने? सुरेशजीलाई प्राप्त प्रचन्ड समर्थनको अगाडी भू-पति नाथेले मन्त्रालयको धक्कु लगाउने? ३४ हजार जग्गाका मालिक नारायणहिटिका भू-पित त अहिले प्रचन्डबेगका कारण ब्लाकज्याकको दुनियामा पस्न बाध्य भएको बेलामा हामीलाई भू-पति जस्ता कमलो चिजले केही छुन सक्दैन। के सुरेशजीले त्यतिकै हार मान्छन भनेर मान्छेहरले ठानेका छन कि क्या हो? के सुरेशजीले हार मान्ने भएका भए त्यतिकै साधुत्वको बारेमा लेख्छ र? के सुरेशजी पुष्पराजजी जस्तै कागजी बाघ हो र? के सुरेशजी काफ्लेजी जस्तै पलायनबादी हो र? सुरेशजीले आफ्नो राज कायम गर्नका लागी अबिरल प्रयास गर्नेछ, रुने छ, कराउने छ, चिच्याउने छ र जरुरत परेको बेलामा बहुलाउने पनि छ। यो दुनियाँ तैले ब्यापारीको मात्र दुनिँया भन्ठानिस होला। छोरा सत्यता त्यो होईन। यो दुनियाँ नाटककारको दुनियाँ हो र यो दुनियाँ विदुषकको पनि दुनियाँ हो। मैले यति गरेँ तर मलाई केही गर्दा पनि जस दिएन भन्दै बोरिस निरौला जस्ता दुनियाका सच्चा सुपुत्रलाई ठँुग्दै वार्ता गरौँ-वार्ता गरौँ भन्दै गोहीको आँशु चुहाउने पागल नाटकबाजको पनि दुनियाँ हो यो। यो दुनियाँ विध्यार्थिको घनमा टन्न लुट मच्चाउँदै, अाफु र आफ्ना नालायक भ्राता र सन्तानका भूँडी भर्दै उनै विध्यार्थीहरुलाई उनिहरुका वास्तविक शुभचिन्तक प्राध्यापकहरु विरुद्ध उभ्याउन सक्ने विषालु सर्पको दुनियाँ हो।

यी दुनियाँ नबुझेका केही प्राध्यापकहरु अहिले सुरेशजीलाई प्रत्यक्ष र अप्रत्यक्ष रुपमा घोच्ने काम गर्दै छन । यि प्राध्यापकहरुका दुष्प्रचार, दुर्नियत र अफवाहले सुरेशजीलाई केही फरक पारदैन । दशकौँ केयुमा दलिएर लाग्ने सुरेशजीलाई‌ एक-दुईजना प्राध्यापक भनाँउदाहरुले गाली गर्दैमा केही फरक पर्दैन । सुरेशजीका बोली खाने, सुरेशजीका भनाईलाई ठीक हो भन्ने र सुरेशजीका सच्चरित्रताका दुहाई दिन लाखौँ छन, नेपालमा छोेरा । कुरा म्यानेजमेन्टको हो र कसरी म्यानेज गर्नेे भन्ने हो । मास्टरी पेशाले नै आफ्नो पेट पाल्ने यी प्राध्यापकहरु जीवन भर मास्टरी गर्छन, विध्यार्थिलाई सिकाउँछन, पढाउँछन र विध्या दिन्छन, तर के पाउँछ यिनिहरुले? केही रकम, केही तलब, केही भत्ता? पाउने मान्छेे हामी हौँ । वी आर द एचिभर्स एन्ड वी नो हाउ टु एचिभ । त्यसैले बोेल्ने दे यीनिहरुलाई, लेख्न दे यीनिहरुलाई जे मनलाग्छ त्यो । तर प्रत्येक यस्ता लेखकलाई चिन, पहिचान गर र सकुन्जेल मलाई तुरुन्त खबर गर । यस्ता लेखकहरु हाम्रा भित्री सर्कल र दुनियाँमा कहिले रहने छैनन र अावश्यक परे केयुमा पनि कहिले नरहने बाटोको जोहो गर्न म तयार छु । तसर्थ बाबु, तैँले यस्ता दुष्प्रचार भयो भनेर केही चिन्ता लिनु पर्दैन । अर्को कुरा तैँले राम्रो सँग बुझ्नु पर्छ, सुरेशजी प्राध्यापक र उप-कुलपति मात्र होईन, लेखक पनि हो, भाषणबाज पनि हो, वक्ता पनि हो र प्रवक्ता पनि हो । र जरुरत परेको बेलामा सुरेशजी दलाल पनि हो, दुराचारी पनि हो, यौन पिपासु पनि हो, आत्मघाती पनि हो र प्रचारको भोको नराधम पनि हो। तर सब भन्दा ठूलो र राम्रो कुरा केयुका मास्टरहरुलाई तह लगाउन सक्ने नाटकबाज पनि हो र यो भन्दा पनि राम्रो हाम्रो अन्नदाता हो । तर यतिका गुणले भिरएका सुरेशजी केही प्राध्यापकहरुले केही भन्दैमा तर्सन्छ र भन्या? भडकिन्छ सुरेशजी, सन्किन्छ सुरेशजी र यदि यी मास्टरहरुले अति नै गर्ने हो भने सुरेशजीले आफ्नै सिर्जनालाई पनि ध्वस्त गर्न सक्छ। तीन-तीन चोटी असफल भईयो भन्दैमा के चौथो पटक पनि असफल होईएला र छोरा ? त्यसैले, सबको बिरूद्ध तैँले बोल्न सक्छस, पुष्पजीलाई तँ गाली गर, भद्रमानजीलाई तँ गाली गर, काफ्लेजीलाई तँ गाली गर, तर तेरो "कालो पदार्थको"कसम सुरेशजीलाई गाली नगर किनभने उ सँाच्चिकै हाम्रो अन्नदाता हो, उ का.वि.कै सच्चा सुपुत्र हो । सुरेशजीलाई गाली नगरेश है ।

तिम्रो माया गर्ने,
सीताराम
रजिष्ट्रार ।


################################
लेखकलाई निम्न ई-मेलमा सम्पर्क गर्न सकिन्छ:
rbuzzgain@yahoo.com
################################

Read more!

सीतारामको ई-मेल छोरालाई -३

प्रिय बृजेश,

तिमिलाई कस्तो छ। केही दिन यता ब्लगस्पटमा हाम्रो ब्यक्तिगत पत्राचारका कुराहरु प्रकाशीत हुन थालेछ भन्ने कुराले म एकदम तनावमा छु । हाम्रो दुश्मन हाम्रै बिचमा त छैन? यो कुराले मलाई एकदम पिरोल्न थालेको छ । अफिसमा पनि सबैलाई गाली गरिसक्या छु मैले मेरो कागजहरु नहेर्नु भन्दै । तर पनि लिकेज चाँहि कायमै रहेको देख्दा एउटा कार्यदल नै गठन गर्ने हो की जस्तो पनि लाग्या छ । खासमा नयाँ कुरा केही छैन। हाम्रो त्यो पुरानो चालबाजीकै कुरा मात्र हो । पुरानो रक्सीलाई नयाँ बोतलमा हाले जस्तै हामीले यो प्रोवीजनल एडमिसनको प्रावधान ल्याएका हौँ । का.वि.मा विध्यार्थीहरु साँच्चिकै आउन कम हुन थाल्यो भन्ने देखाउन र यो सब कुपाको दुष्प्रचारको कारण हो भन्ने प्रमाणित गर्न मैले यो प्रोविजनल एडमिसनको कुरा ल्याएको हुँ । यसले हामीले कुपालाई का.वि.लाई बदनाम गर्ने अभियोगमा फसाएर सदाको लागी टाउको उठाउन नसक्ने बनाउन लागेका हौँ ।

यसमा भद्रमानजी, पुष्पजी लगायतका सबले धेरै साथ दिएका छन । पुष्पजीले त झन एक कदम अगाडी बढेर "भोली बिघ्यार्थिहरु आएनन भने, के खाने हो? भन्दै मास्टरहरुलाई गाली गर्न थाल्नु भा' छ । मास्टरहरु पनि ज्याद्रो छन, केही बोल्दैनन भन्थे पुष्पजीले । "विध्यार्थिहरु आएनन भने बल्ल-बल्ल पा'को डिनको कुर्सी जाला है !पुष्पजी" भन्दै मैले पनि पुष्पजीलाई भनिदिएको छु । यै कुरा सुरेशजीले मलाई पनि भन्नु भो र मैले सुरेशजीलाई पनि यै कुरा भनेको छु । पहिले कुन बेला बि.पि.कोइरालाले राजा महेन्द्रलाई भन्थे रे "महाराज म त किसानको छोरो देशनै नरहे पनि, किसानीनै गर्छु र पेट पाल्छु तर हजुर चाँही कुन देशको राजा हुने?"यसलाई मनन गर्ने हो भने, का.वि.माविध्यार्थि नआउँदा ठूलो चोट हामीलाई नै पर्नेछ भन्नेमा कुनै शँका छैन । किनभने, मास्टरहरु त अन्त गएर पनि मास्टरी गर्लान । तर, हामीले कहाँ गएर रजिष्ट्रार र भीसि हुने? जब-जब यो कुरा दिमागमा आउँछ, तब-तब हाम्रा आफ्ना डर, कुन्ठा र अप्ठेराहरु मास्टरहरुका टाउकोमा राख्न हामीले यसो भन्ने गरेका हौँ भन्ने त अब तैँले बुझिस होला नी । यसको दुईटा फाइदा छ; पहिलो यस्ता कुराले सीधै केयुका मास्टरहरुलाई सँाच्चिकै निकम्मा र कतै बिक्न नसक्ने मान्छेको दाँजोमा हामीले राख्न सकेका छौँ भने, दोस्रो फाईदा चाँही मास्टरहरुलाई हामीले गर्ने जस्तै राजनीति गर्न नदिएर सदाका लागी भिसी र रजिष्ट्रार बनिरहने छौँ । त्यसैले, तैँले जति गाली गरे पनि, पुष्पजी चाँहि हाम्रै मान्छे हो जस्तो लाग्न थाल्या छन अहिले मलाई । हुनपनि ठ्याम्मै मेरै चरित्रको हुनुहुन्छ उहाँ । अरुका काँधमा बन्दुक राखेर हान्ने, पद र कूर्सी भने पछि भुतुक्कै हुने, आफ्नो कुरालाई कुनै हालतमा पनि काटन हुँदैन भन्ने र यसो कमिसन-समिसनमा पनि रुचि राख्ने उहाँको बानी हाम्रा बानीहरु भन्दा फरक छैनन ।

उता अहिले भद्रमानजीले टाउको खान थाल्नु भा'को छ । कुरो अरु त होईन, तैँले उहाँको उत्तराधिकारीलाई उता नर्वेमा बोलाईनस भन्ने रहेछ । अबमनिशकै पालो नआईकन डेनीयलजी कसरी जाने भनेर मैले भन्दै थिऐँ, मनिश टुप्लुक्क देखा पर्यो । अनि मनिशले पनि मेरै कुरा समातेर मलाई हान्नथाल्यो। "होईन सर पालो आउने भए त मलाई पनि "केयुको पारस" भनेर पहिले भन्नु पर्थ्यो किन भनेनन अहिले सम्म केयुका जनताले," भन्दै भत्भताउन थाल्यो । अनि मैले होईन मनिशजी यो एनटिएनयुमा पि.एच.डी.को पालोको कुरा गरेको हुँ भन्दा अलि कुल भा' जस्तो लाग्थयो । तर, एकैछिनमा मेरो कोठाबाट निस्केर सुरेशजीकोमा बम्कँदै पसेछ । म भीसीको छोरा जस्तो भान्जालाई "केयुको पारस" नभन्ने "रजिष्ट्रारको छोरा"लाई चाहिँ भन्ने भन्दै सुरेशजी सँग रन्किन थालेछ । अब त हाम्रै नातागोतामा पनि टेन्सन हुन थाल्यो। सुरेशजी र हाम्रो यस्तो राम्रो सुमधुर सम्बन्ध तिमीहरुका पुस्ताका कारण बिग्रन नदिन हामी कटिबद्ध छौँ र यसैले हामीले "केयुको पारस"को रुपमा क्रमबद्ध श्रेणी विभाजन गर्ने वाला छौँ । तर यसले तँलाई चाँहि खासै फरक पार्ने वाला छैन । किनभने नयाँ श्रेणी विभाजनमा पनि तँ पहिलो नँबरको "केयुको पारस"मा रहनेछस र त्यसपछी मनिश, डेनियल र शरदको पालो आउँछ ।बुझ्नको लागी सबैले "पारस एक," "पारस दुई," "पारस तिन," भन्दै बुझ्नु पर्छ । सुरेशजी, मेरो र भद्रमानजीको ब्यापक छलफल पछि हामी यो निष्कर्षमा पुगेका हौँ । तर, यो निष्कर्षमा हिजोको मन्त्रीपरिषदको निर्णयले भाँजो हाल्ने त होईन जस्तो पनि लागेको छ । छोरीले पनि उत्तराधिकारी पाउने कुराले सुरेशजीको छोरीले केही भन्लीन जस्तो पनि लाग्या छ । अहिले सम्म त केहि भनेकी छैनन, तर के थाहा उता दवाडीजी मार्फत दवाव दिने हो की? दवाडीजीको दवाव चाँही हाम्रा लागी अलि थाम्न गार्है हुन्छ किनभने यो हाम्रो लेन-देन सँग सम्बन्धित कुरा हो । जे भए पनि अहिलेसम्म कुरा ठीक्कै छ र तेरो पोजिशनमा खास परिवर्तन आउने छैन र तेरो पोजिशनलाई कायम राख्नका लागी म हरेक गोटी चाल्न तयार छु ।

मैले मास्टरहरुलाई आन्तरिक रुपमा तह लगाउने बन्दोबस्त गरेको कुराबाट सुरेशजी एकदम प्रभावीत हुनु भा छ । यि मास्टरहुलाई दुबैतिरबाट पेल्नु पर्छ भन्ने सोचमा सुरेशजी हुनुहुन्छ । त्यसैले बाहिरि रुपमा वर्तमान म्यानेजमेन्टको सपोर्टमा अहिले बेल प्रसाद श्रेष्ठजी स्वयम बोल्न थाल्नु भएको छ । अनुगमन समितिबाट हटे पश्चात र राजको सक्रिय शासन गएपछी मैले बोल्न पाँउदिन की भन्ठानेको थिएँ, अब सुरेशजी र सीतारामजीका कृपाले मैले पनि बोल्न पाउने भएँ भनेर मख्ख पर्नु भो बेलप्रसादजी । बोल्ने उहाँको शैली हाम्रो शैली भन्दा अलि फरक रहेछ । बोल्नु भन्दा अगाडी पत्रकारलाई टन्न ख्वाउने र पिलाउने उहाँहरुको राम्रो सँस्कार रहेछ । धुलिखेलमा पर्यटन किन फस्टायो भन्ने कुरा अस्ती बेल प्रसादजीले बोल्दा खेरी थाहा पाएको हो । टन्न सत्कार गरेपछि पत्रकारहरुले लेख्ने मात्र होईन प्रश्ननै हामीसँग लिने गर्दो रहेछ । अब हामीले दिएका प्रश्नको जवाफ दिन हामीलाई के गार्हो हुने हो । झन सुरेशजी पनि नजिकै बस्दा खेरी त पत्रकारहरुले आफ्ना सन्तानका लागी एडमीसन पक्का हुने हो भन्ने सोच्दै राम्रा-राम्रा कुराहरु मात्र सोध्ने रहेछन । एडमिसनका लागी धाउने पत्रकारहरुका कारण हाम्रो मिडियामा प्रवेश एकदम सजिलो भा'छ । टँक ढकाल र श्रीस शम्शेरका मोडेल फलो गर्दै हामीले पनि टन्न हुन्डी बाँडेर भएपनि हाम्रा विरुद्धका प्रचारहरुलाई निस्तेज पार्नेछौँ । जे होस एउटै चरित्रका ब्यक्तीहरुका काम गराई पनि एउटै हुन्छ भन्थे, त्यो चाँही हामीले पनि महशुस गर्दै कृयान्वयन गर्दैछौँ ।


बेल प्रसादजीले पत्रकारहरुलाई सोध्नका लागी दिएका प्रश्नहरु सुरेशजी र मेरो सर-सल्लाहमा तयार भएको हो । यस्मा का.वि.ले गर्दा नै धुलिखेल क्षेत्रको विकाश भा'को हो, का.वि. वरपर र टाढा-टाढा पनि सबका घरको डेराभाडा पनि निक्कै बढेको पुगेको हो र धुलिखेलका जनताको पेटमा लात हान्न कुपाले आन्दोलन गर्दै हामीलाई का.वि.बाट निकाल्न खोजेको कुराहरुलाई हाम्रो दुष्प्रचारको पहिलो बुँदामा राखेका छौँ । धुलिखेलका जनतालाई जागीरमा राख्छु भन्दै उनिहरुका जग्गा लिएपनि, अहिले धुलिखेलबासीहरुले का.वि.मा सेवा प्रवेशका लागी त्यति जोड नदिएको र बेल प्रसादजीले स्पटलाईटमा भन्नु भा'झैँ डेरा भाडा असुल्नमै ब्यस्त रहेकाले नै हामीले डेरा भाडाको कुरा गरेका हौँ। साँच्चिकै भन्ने हो भने, डेरा भाडा बढेकोमा हामी लगायत सबजना मख्ख छन । यसले हाम्रो पनि हाईसन्चो भा'छ आफ्ना नातेदारहरु बाहेक अरु कसैलाई जागीर दिनु नपरेकोमा। अर्को तिर का.वि.ले गर्दा धुलिखेल क्षेत्रका विध्यार्थिहरु पनि बोर्डमा आउन थाल्यो र का.वि.बाट हामी हट्यौँ भने अब बोर्डमा कोही आउँदैन भन्ने कुरालाई दोस्रो बुँदामा राखेका छौँ । का.वि. नभएको भए काभ्रे क्षेत्रमा कोही पनि पढने-लेख्ने हुँदैनन भनेर भन्ने की भनेको थिएँ मैले, तर सुरेशजीले उता बनेपाबाट यो कुराको खन्डन गर्ला भन्नु भो र अहिलेलाई हामी बोर्डमा को आउने-नआउने हाम्रो देन हो भनेर भन्न थालेका छौँ । बेल प्रसादजी जस्ता विशुद्ध मन्डलेलाई यिनै कुराहरुमाथि केन्द्रित रहेरअन्तर्वार्ता दिन लगाँउदै हामीले का.वि.को म्यानेजमेन्ट ठीक हो भनेर स्पटलाईटमा भन्न लगाएका छौँ ।


यहाँ सम्म त बेल प्रसादजी ठिक हुनुहुन्छ । तर, उहाँ पनि हामी जस्तैनातावादी हुनु भा'कोले चाँही भविष्यमा अलि अप्ठेरो पर्लाकी जस्तो मलाई लागेको छ। पहिलो त उहाँले आफु नहुँदा रामकन्ठजीलाई सिनेटमा लान दवाव दिनु भो र रामकन्ठजीलाई आरामका साथ हामीले सिनेटमा शिक्षक प्रतिनिधि बनाएका छौँ । त्यस्तै मेडिकल स्कुल पनि सार भन्नु भो, र हामीले रामकन्ठजीलाई नै जिम्मा लगाएर मेडिकल स्कुल पनि सारिसकेका छौँ । अब, रामकन्ठजीलाई मेडिकलको डिन बनाउनु पर्यो भन्दै कराईरहेका छन । यस्तै पाराले रामकन्ठजीलाई हामीले का.वि.मा हावि गराउने हो भने त मान्छेहरुले तेरो सट्टामा रामकन्ठलाई "केयुको पारस"भन्ला जस्तो लागि सक्यो मलाई । त्यसैले बेल प्रसादजीले हामीलाई जति समर्थन गरे पनि तेरो "केयुको पारस गोटी चाल्नुपर्ला हगी? हुन त, यस्ता शँका र उपशँकाको बानी ठिक त होईन, तर पनि तँ सँग सरसल्लाह गरुँ भनेर यी कुरा लेखेको हुँ । अनि, राम्रो समाचारमा अस्ती देखि पुष्पजीले पनि रक्सी छोडनु भा' छ। तैँले पनि समाचारहरुमा पढेकै होलास नी रक्सीले मानसिक तनाव मात्र होईन, पारिवारिक तनाव पनि बढाउँछ र जस्का कारण आत्माघाती सोच मान्छेमा उब्जन्छ भनेर । शायद हालैका केही घटनाहरुले प्रभावित हुनु भा जस्तो पनि लाग्छ मलाई पुष्पजी । हुन सक्छ पारिवारिक दवावले पनि काम गरेको होला । यस्तै दवाव तँ माथि पनि पर्नसक्छ, त्यसैले त्यो कालो पदार्थको बानी छोडीसक्या हो भने, कुनै हालतमा पनि फेरी शुरु नगर, शुरु गरिसकिस भने तुरुन्त छोडदे । धेरै पैसा खर्च गर्ने मेरो क्षमता छैन । मान्छेहरुले आउने एक-दुई ठाँउमा पनि आँखा लगाउन थालिसक्याछन र पहिलेका दिनमा जस्तैगरि टन्न खान पाउला जस्तो मलाई लाग्दैन । त्यसैले धेरै कालो पदार्थ नखा । राम्ररि पढेस है!


तिमिलाई माया गर्ने
सीताराम
रजिष्ट्रार

################################

लेखकलाई निम्न ई-मेलमा सम्पर्क गर्न सकिन्छ:

rbuzzgain@yahoo.com

################################

Read more!

सीतारामको ई-मेल छोरालाई -२

##################################
आर. बजगाई (ई-मेलबाट प्राप्त)
##################################
प्यारो बृजेश,
यस अगाडीको ई-मेल कसरी लीक भएछ भन्ने सम्बन्धमा तिमिले फोन गरेकै भोलीपल्ट मैले कार्यालयका सब कर्मचारीसँग केरकार गर्दै सोधखोज गरेँ । यस सम्बन्धमा म निक्कै सचेत छु र सकभर आईन्दा देखी प्रीन्ट आउट प्रीन्ट गरिसकेपछी ब्रीफकेशमा नै राख्नेछु। के गर्ने यति समस्या र टेन्सन छ, म त आजकाल ठाँउका ठाँउ चिजबिजहरु बिर्सन थालेको छु । पुष्पजी र भद्रमानजीले पनि सोधखोज गर्दै हुनुहुन्थ्यो के त्यो ई-मेल तपाँईले नै लेखेको हो भनेर। मैले यो सब विरोधीहरुको प्रचार हो र हाम्रो सफलतासँग जल्नेहरुको करतुत हो भनेर लगाईदिएको छु । भद्रमानजीले त चित्त बुझायो जस्तो छ तर पुष्पजीले चाँही त्यति सार्हो चित्त बुझाएन। चित्त बुझाओस पनि कसरी त तैँले बेकरी र ठाँउ-कुठाँउ मेरो बाउको बिरोध गर्ने त्यो पुष्पराज यस्तो भन्दै फुक्दै हिँडेकै त होस नी । शायद हाम्रो यस्तै विरोधका कारण अस्ति मलाई मास्टरहरुले घेरेर पसीना निकाल्दा खेरी पुष्पजीलाई दश चोटी फोन गर्दा पनि मेरो बचावटमा नआउनु भा'को होला। अहिलेको सँक्रमणकालमा हामीलाई पुष्पजी जस्ता पदलोलुप अरौटे-भरौटेहरुको निक्कै जरुरत पर्दछ र त्यसका लागी तैँले पनि राम्रो सँग बोल्ने गर्नु पर्छ। खै तँलाई मात्र म के भनुँ, गल्ती त मैले पनि गरेकै हुँ। डा. बोरीसलाई निकाल्ने बेलामा पनि पुष्पजीले हामीसँग सरसल्लाह र सहमती लिनु भएकै त हो नी। तर, आजकाल मास्टरहरुले उहाँलाई मात्र तारो बनाउँदा हामीले उहाँलाई एक्लै पार्नु भो भनेर गलफत्ती पनि गर्दै हुनुहुन्थ्यो। शायद, यसै कारण पुष्पजी आजकाल त्यति बोल्नु हुन्न। लोकतन््त्र आउनु अगाडी ठुल-ठुला कुरा गर्ने लोकमान जस्तै, अहिले लोकमानकै साईज र प्रवृतीका पुष्पजीले नबोल्दा केयुका 'पारस'का पिताश्रीलाई अप्ठेरो नपर्ने त कुरै भएन नी होईन र?

जे हो धन्दा नमान। हामीले पनि ठूलो गोटी चालिसकेका छौँ। केही समय अघि हामीले कुपामा लाग्ने सदस्यहरुलाई हाम्रा मित्रहरु र प्रतीभाशाली मन्डल समूह मार्फत प्रत्यक्ष र अप्रत्यक्ष रुपमा होस गर्नुस भनेका थियौँ। मास्टरहरु देब्रिन थालेपछि त घर-घरमै फोन गर्दै छोराहरुलाई सम्झाउनुस पनि भनेका थियौँ। के गर्ने नागरिक समाजले पनि टाउको नै खायो। यो नागरीक समाजको काम भनेकै राज ज्ञानेन्द्र र उनका प्रवृतीका ब्यक्तीहरुका विरोधका लागी भा'को हो की जस्तो लागीसक्यो । नागरीक समाजका वरिष्ठ हौँ भन्नेहरुलाई सुरेशजी आफैले पनि दशौँ चोटी फोन गरेर, अनुनय विनय गर्दै छोरालाई सम्झाउनु पर्यो भन्नु भा' थियो । उल्टो यो उनको निजी मामिला हो भन्दै पो पन्छीनु भो नागरीक समाजका ब्यक्तीहरु । सुरेशजीले कस्तो ईख लिनु हुन्छ तँलाई थाहा नभाको त हैन नी। रिसको झोँकमा सुरेशजीले जे पनि बोल्नु हुन्छ भन्ने पनि त तैँले बुझेकै छस नी। त्यसैले होला, अस्ती भर्खर सुरेशजीले यो सब नागरीक समाजको मान्छेलाई भीसी बनाउने खेला हो भन्दै रोटरी क्लबमा पडकीनु भो । हाम्रा मित्र मन्डले र समर्थकहरुले जोडदार ताली पिटे पछी त सुरेशजीले अब सबैलाई यसै रणनिती अन्तर्गत आक्रमण गर्ने भन्नु भा'को छ। यसले हाम्रो परिवारको का.वि.मा निर्धक्क राज चलाउने र हाल सम्म आर्जीत सम्पति सुरक्षित होला जस्तो लाग्न थालेको छ मलाई।

अर्कातिर हामीले का.वि. भित्र वार्ताको नयाँ नाटकको थालनी गरेका छौँ। वार्ता समितिमा हामीले डा. सरस्वती प्रसाद रिमाल, प्रोफेशर सुभाष र भुपेन्द्रजीलाई राखेका छौँ। हुन त शुरुमा बरालजीलाई राख्ने की भन्ने सोचेका थियौँ, तर के गर्नु आफ्नै नाता पर्ने भएकोले नाटकको पात्रको रुपमा उभ्याउन सकेका छैनौँ । यसमा जनआस्थाले ठूलो भूमिका खेलेको छ । जनआस्थाले हाम्रो नालीबेली खोलिदिएका कारण अहिले प्रत्येक नाटकका लागी पात्रहरुको सँख्या अपुग हुन गएको छ । तर पनि, वार्ताको यस नाटकमा हामीले बरालजी जस्तै अरका सेतो हात्ती प्रो. रिमालको उपयोग गरिरहेका छौँ । यस्तै, प्रोफेसर सुभाषले पनि हामीलाई पुर्ण सहयोग गर्ने वचनबद्धता दिनु भएको छ । बिना पि.एच.डी. प्रोफेशर र अहिले म्यानेजमेन्टको डिन हामीले सुभाषजीलाई यतिकै बनाएका होईनौँ । सुभाषजीको वाकपटुता र चलाखीले कुपाका वार्ताकारहरु तहलिने छ, यसमा तँ पनि विश्वस्त भए हुन्छ । यसमा तैँले कुनै धन्दा नमान । भुपेन्द्रजी पनि आजकाल म सँग त्यति खुशि हुनुहुन्न र हाम्रो लीक छोडनै लागेको कारण हामीले महत्व दिएका छौँ भन्ने देखाउन यो समितिमा राखेका हौँ । वार्ता समितिको यो नाटक सदा झैँ यसपाली पनि अरुका काँधमा बन्दुक राख्दै हामी सम्पन्न गर्नेछौँ। डा.बोरिसको केशमा पुष्पजीलाई फसाए जस्तै यो वार्ताको नाटकमा पनि हामी असफलताको जसबाट उम्किने छौँ। सफल भए यसको श्रेय सुरेशजी र मैले का.वि.को सफलतामा जस्तै गरी हामीले नै लिने छौँ र वार्ताको नाटक असफल भएमा वार्ता समितिलाई बलिको बोका बनाउने बाटो पनि हामीले खुला राखेका छौँ ।

लोकतन्त्र-लोकतन्त्र भन्दै कराउने हरुलाई पनि अब हामीले ठीक पार्ने भा'का छौँ । का.वि.मा हामीले चर्को नातावाद कायम गर्यो भन्दै प्रचन्ड रुपमा कराउने हरुका अगाडी अब हामीले प्रचन्डजी नै अगाडी ल्याउने भएका छौँ । बाबुरामजी त पहिले देखिनै हामी सँगै हाँस्दै भलो-कुसारी गर्दै आउनु भा'त हो नी। झन यसको प्रचार त सुरेशजी आफैले दोेस्रो वार्ताकालतिर बाबुरामजीसँग टाढैबाट हाई-हेल्लो भयो भन्दै गर्नु भा' कुरा त तँलाई पनि थाहा छ नि । सुरेशजीले पनि का.वि.को स्थापना र सन्चालन जनवादी मोडेल अन्तर्गत नै छ भनेर भन्न थाल्नु भा' को छ । अब, तैँले पनि का.वि. र जनवादी शिक्षा भनेर एउटा लेख लेखे हुन्छ। के गर्ने का.वि.का मास्टरहरुले जँगलको जस्तो रुप देखाउन थालेको छ भन्दै उता सात दललाई गुहार्दै आउनु पर्ने बाध्यता छ भने यता प्रचन्डजीहरुलाई पनि हामीले हातमा लिनु पर्छ । साँच्चिकै भन्ने हो भने, अहिले लोकतन्त्र आएपछी सबभन्दा अप्ठेरोमा हामी पर्न थालेका छौँ। राजाको विरपरि मात्र घुम्ने अभ्यास गर्दा गर्दै एकैचोटी आठ-दलको अगाडी शिर्षाशन गर्नु पर्दा झन गार्हो भा' छ । अहिले त माननीय सँसदका सदस्यहरुले पनि कुन बेला फोन गर्ने हो, टेन्सन हुन थालेको छ। फोनलाई ईन्टरटेन नगर्ने हो भने, सँसदमा आवाज उठाउने हो की जस्तो डर पनि लाग्छ। जे हो बाबु, लोकतन्त्र भन्या चाँही हाम्रो लागी होईन रहेछ।

उता तेरा काकाहरुसँग पनि छलफल राम्रै चल्या छ। राजा ज्ञानेन्दरले पनि बन्द गर्न नसकेका साझा र अरु ब्लग साईटहरुलाई के हामीले बन्द गर्न सक्छौँ की भनेर सोच्दा सोच्दै दुनिँयाकै ठूलो लोकतान्त्रिक छिमेकी मूलुक भारतमा ब्लग साईटहरुमाथि प्रतिबन्ध लगाएको खबरले सुरेशजी, म लगायत भद्रमानजी एकदम खुशि भा'का छौँ। तँलाई त थाहा नै छ नी, यो सुचना प्रविधी सम्बन्धी निती नियम पनि हाम्रै मान्छेहरुले बनाउँदै छ नि। सुरेशजी र मैले सो टोलीका मान्छेहरुलाई यसो धुलीखेल लजमा लगेर मनोरन्जन गर्दै नेपालमा पनि साझा र बल्गस्पटलाई बन्द गराउन भन्न लागेका छौँ। त्यसैले, जो सुकैले जे सुकै लेखे पनि तैँले चिन्ता नमान। हामीले यकातिर यो हाम्रो प्रगती सहन नसक्ने हरुको काम हो भन्दै प्रचार गरेका छौँ भने भित्र भित्र नेपालमा यो ब्लग-स्लग नै नहोस भन्ने चाहीरहेका छौँ। हुन पनि अघिल्लो पल्ट हाम्रो अत्यन्त नितान्त कसले के खायो भन्ने ब्यक्तीगत कुरा गर्नेहरुले तिमिहरुका कोठाभरी छताछुल्ल "भरेको बेलुन(?)" का कुरा पनि ननिकाल्ला भन्ने छैन। त्यसैले, सकुन्जेल हाम्रो पारिवारीक कुराहरु अब देखि फोनमा मात्र गर्ने किनभने दुनियाँले थाहा पाए भने हाम्रो परिवारकै बेईज्जत हुन्छ। होस गरेस है।

तिम्रो माया गर्ने,
सीताराम
रजिष्ट्रार

#####################################
लेखकलाई निम्न ई-मेलमा सम्पर्क गर्न सकिन्छ:rbuzzgain@yahoo.com
#####################################

Read more!

सीतारामको ई-मेल छोरालाई

##################################
आर. बजगाई (ई-मेलबाट प्राप्त)
##################################

प्यारो बृजेश,
कस्तो छ तिमिलाई अहिले? नर्वेमा त अहिले हावा-हुरी निक्कै चल्दो होला हगी। खैर, त्यहाँ जे-सुकै भएपनि यहाँ चाँही ठुलो हो-हल्ला चलिरहेको छ। तैले पनि ठाँउ-ठाँउमा लेख्दै-पढने गरेकै कुरा त हो नी। अहिले आएर साँच्चिकै गार्हो जस्तो लाग्न थाल्यो मलाई। मैले परारै छोडछु भनेको हो, तर के गर्नु सुरेशजीले मान्नु भएन। म भएन भने उहाँलाई चलाउन गार्हो हुन्छ भन्न थाल्नु भो, अनि मैले नै निरन्तरता दिनुपर्यो। त्यो बेला देखि भद्रमानजी पनि त्यति राम्रो काम गर्नु हुन्न। मैले छोडनु अगाडी, सबैतिर उहाँको (भद्रमानजीको) नाम अगाडी सार्नु हुन्नथियो भन्नु हुन्छ उहाँ। "छोडने भए खुरुक्क छोडने, अनि कुरा गर्ने गर्नु पर्छ, तर तपाँईले मलाई अगाडी सारेर, अरुबाट विरोध गराएर आफैलाई निर्विकल्प बनाउने षडयन्त्र गर्नु भो तपाँइले" भनेर जँगिनु भा' थियो वर्ष दिन अगाडी। तर पनि, उहाँलाई ठामठुम गर्न समय-समयमा निमित्त रजिष्ट्रार पनि बनाउँदै आएको हो। के गर्ने, यसपाली डा. बोरिसलाई जबर्जस्ती निकालेर रजिष्ट्रारकै कुर्सीलाई बदनाम गर्नु भो, भद्रमानजीले । उहाँले मैले कुर्सी नछोडेको ठुलो बदला लिनु भो जस्तो मलाई लाग्छ । भद्रमानजीको काम गर्ने र कुरा गर्ने ढँग छैन भनेर तैँले सँधै भन्दै आएको थिइस, यसपाली त म पनि कन्भिन्स भा'छु । तै पनि केही समयलाई हामी मिलेरै जानु पर्छ, त्यसैले भद्रमानजीको त्यति विरोध नगर है।

अर्को तिर पुष्पजीको भूमिका पनि मलाई एकदम शँकास्पद लाग्यो। तँलाई त थाहा भएकै कुरा त हो नी, मलाई नै हटाउन भनेर काफ्लेजीसँग मिलेर पुष्पजी आफै प्रधानमन्त्री कार्यालयसम्म धर्ना दिन पुग्न भा' थ्यो। खैर काफ्लेजीलाई एकलाउने शर्तमा हामीले काफ्लेजीकै कुर्सी पुष्पजीलाई दिएपछि त पुष्पजीले हामी प्रती अलिक वफादारी देखाउनु पर्ने हो। तर,डा. बोरिसलाई निकाल्ने कुरामा भद्रमानजीलाई साथ दिएर पुष्पजी र भद्रमानजी आफै रजीष्ट्रार र भीसी त हुन लागेको होइन भन्ने शँका पनि आएको छ। सुरेशजी र मुकुन्दले पनि शँका उठाँउदै हुनुहुन्थ्यो । के गर्ने तँ पनि यहाँ छैनस। यहाँ भा'को भए पनि धुलिखेल लजमा लगेर राती-राती टन्न जाँड ख्वाएर, दिँउसो-दिँउसो चाँही, यो एक नँबरको जँड्याहा भनेर अली प्रचार गर्न पा'को भए त पुष्पजीले पनि रजिष्ट्रार हुने काम गर्दैन थ्यो की? जे होस, तैँले गर्या काममा चाँही यो एउटालाई म एकदम राम्रो मान्छु । तँ, नभेन्द्र, र कुमार सँगै बेकरीमा जाँड खाँदै, पुष्पराज भन्या त जँड्याहा हो भनेर अरु नयाँ टिचरहरुमा प्रचार गर्ने गरेकै कारण पुष्पजी अहिले हामीसँग डराएर आउनु भा' हो। अब, तैँले यो प्रचार साइबर सँसारमा पनि गरिछस भन्ने सुन्दा खुब खुसी लाग्यो । तेरो बाउ भएकोमा एकदम घमन्ड पनि गरेको थिएँ मैले।

अहिले काफ्लेजी चाँहि अमेरीका गा छ। भन्नलाई त खै के कामको लागी गा को हो भन्थ्यो। तर, हामीले ब्यापक रुपमा तर्साए पछि काफ्लेजी अमेरीका गा हो। यो तर्साउने काममा जलनजीले धेरै राम्रो भूमिका खेल्नु भो। हुन त का.वि. भित्रै गुन्डागर्दी नगर्नुस भनेका थियौँ, तर जलनजी पनि नाम अनुसारको हुनुहुन्छ। का.वि.मै काफ्लेजीलाई ठिक गरिदिनु भो। यो कुपाले पनि केही गर्न सकेन। जलनजीले यस्तो गर्दा कुपाले जलनजीको शरिरमा मल्हम लगाउने ठाँउमात्र राख्ला भनेर सोचेका थियौँ, तर एउटा सानो वक्तब्य मात्र निकाल्यो। उता जलनजीले फेरी टाउको खान थाल्या छ। काफ्लेजीलाई थर्काए पछि, काफ्लेजीको प्रोफेसर पद मलाई दिनु पर्छ भन्दै बार्गेनिङ गर्दै छ। सुरेशजीले पनि यसो याद गर्नु भन्दै थियो के गर्ने? उता तेरा काकाहरु पनि ल स्कुल खोल भन्दैछन। अब सबलाई प्रोफेशर बनाँउदै जाने हो भने त विरोधिहरुले के भन्ने हुन थाहा नै छैन। हुन पनि सुरेशजीले आफ्ना नातागोता एकदम हुलिसक्या छ। मुकुन्दलाई नै पनि एक्जीक्युटिव ब्याण्डमा लानु हुँदैन भन्दा खेरी सुरेशजी मान्नु भएन। उता, छोरीलाई पनि हाकीमै बनाउन पर्छ भन्नु हुन्छ के गर्नु। तर पनि दवाडीजी सँग राम्रो सम्बन्ध छ र हाम्रो लेन-देन पनि राम्रै चलिराखेको कारण छोरीलाई चाँहि केहि नभनौ।

अस्ती मात्र हामीले केहि मास्टरहरुलाई निकालेका थियौँ। कुपाको मान्छेहरुले एकदम टेन्सन दियो। सब मास्टरहरुले मलाई घेरेर, मेरो त ब्लड प्रेशर नै हाई भो। फेरी भनेको बेलामा आफ्ना मान्छेहरु पनि अगाडी नहुने रहेछ। नभेन्द्र र कुमार चाँहि अधील्लो दिन राती टन्न जाँड धोकेर, त्यो दिन ज्वरो आ'छ भन्दै बिदामा बस्यो। उमेश चाँहि चिया खान निस्केको रहेछ। देवराजलाई भएपनि कन्ट्याक्ट गरुँ भनेको, लाईब्रेरीबाट क्वार्टरमा गा'छ भन्यो। आफ्ना मान्छे कोही नहँुदा,हामीले धुलीखेलका हाम्रा शुभचिन्त्कहरुलाई प्रयोग गर्ने मौका नै पाएनौँ । धुलीखेलका लोकल मित्रहरुलाई प्रयोग मात्र गर्न पाएको भए पनि, त्यो दिन मास्टरहरुका पाइन झारिन्थ्यो। तर, के गर्ने उल्टै मास्टरहरुले गेट बन्द गिरदिए, नत्र आफै गाडी हाँक्दै भागूँ की जस्तो पनि लाग्या थ्यो। कतै बाट साथ नपाईएकोले त्यो दिन दर्ता चलानी नै च्यात्ने काम गर्न पुगेँ। यसले कुपाका मान्छेहरु एकदम हौशिएका छन भन्छन सबजना। तर, तैँले पीर नमान्नु, यस्तै दिनका लागी चाहिन्छ भनेर पैसाको चाँजो-पाँजो हामीले मिलाउँदै आएको हो । हाम्रो विरोधमा उठने स्वरहरुलाई दबाउन पैसाको खोलो बगाउन पनि यो तेरो बाउ तयार छ। त्यसैले, तँ, त्यहाँ राम्रो सँग पढनु। मलाई त अरु भन्दा नी तैँले धेरै चिन्ता लेलास र पुरानो त्यो खाने बानी शुरु गर्लास भन्ने डर लाग्या छ। त्यसै त मान्छेले तँलाई केयुको 'पारस' भन्छ, जथाभावी कालो पदार्थ खाने नगर । राम्ररी पढेस है!

तिमिलाई माया गर्ने
सीताराम
रजिष्ट्रार

####################################################
लेखकलाई निम्न ई-मेलमा सम्पर्क गर्न सकिन्छ:rbuzzgain@yahoo.com
####################################################

Read more!

NEPOTISM REVISITED

The Insider

Having been associated with KU for a good number of years, I’ve got a chance to get a glimpse of the state of affairs there. In fact, it doesn’t take a Sherlock Holmes to figure that out. Not a slightest doubt that nepotism is rampant there and the place is infested with brothers, sons, daughters, and a hell lot of nephews. And the list goes on. Okay! I’ll better put it this way. You come across say an HOD or some officer from the administration. There is a more than 50% odds that you’ve just met one of the members of VC’s or registrar’s extended clan that prowl along the vast KU grasslands. Nepotism is killing the academic environment and competency of the university in a literal sense. And what adds to the frustration is that there’s no sign of abating.

It’s a matter of grave concern to all the well wishers of KU. The public institution aimed at providing quality education is a recruiting center for the kins of a handful of families. Looks like its payback period for the founding fathers the university is so much indebted to. From an alternative perspective, KU is all about the vice chancellor and the registrar, whose legacy must be transferred down hereditarily to their siblings and offsprings. When the country is heading forward to get rid of an age old dynasty, there is one being built up in this small microcosm. Ironic indeed. I can’t help wondering what KU would look like if it were magnified to a larger scale. Say KU was a country. What would the KU nation look like? A meritocracy where qualifications stand supreme? Or a feudal autocracy, where nepotism is the mantra for good governance, the voice of discontents are suppressed and the sycophants are rewarded for their blind and loyal services.

It’s a travesty indeed. These kins occupy the top posts of the administration and most of the engineering departments, whose competency and academic ability is highly questionable and equally objectionable. They have been elevated to the top making sacrifices of the more qualified and deserving ones. Once again, I want to put forth a trivia. How do you evaluate the competence of academician? Is it his/her academic credentials and his/her research publications? Or is it his/her PR records and his/her family ties? Looks like it depends on the hemisphere you live in. In that case, KU is situated in the wrong side of the globe. And it’s a waste of time and effort to seek idealism and righteousness. What a misfortune! A grave geographical error causing all the ills that are going around.

There’s a lack of work culture at KU (I am talking in an absolute sense and don’t want to compare things at TU. We can still make a ratioanal judgment without any comparison). Personal relationships play the biggest role in career development. You’ve got to be in the good books of the top brass. Once again capability is secondary and a minimum qualification is a more than enough criterion. Darwin’s laws of natural selection still apply though. “Survival of the fittest” still holds good. But then, there have been alterations in the fitness parameters. Let’s look at the all powerful administration. In addition to the fact that it is headed by a younger brother, the administration is overstaffed. And new positions pop out every now and then to accommodate the growing clan of sharmas and adhikarys. I may be wrong. But, aren’t the administrative staffs there to facilitate and support the academia. Come on! It’s an educational institution whose heart and souls are the faculties and students. The irony is that administrators enjoy more power and autonomy. And what to make out of this culture of sycophancy that is so deep rooted and promoted as well? The top brass expects unwavered loyalty from the subordinates. The very nature on how KU runs is similar to the royal regime that has just been toppled down and for good. They want a bunch of cohorts and yes-men who are devoid of self esteem, who turn a blind eye to all their deeds/misdeeds, never raise no objections on any issues, and never get tired extolling the bosses for their grand contribution in the educational sector. Agreed that Dr. Saabs initiated and have contributed a lot in forming and nurturing the university to its present state. But haven’t they got their share of accolades and respect for that? And nobody is discrediting them on this. And ain’t these enough?

Come on respected sirs! You are already larger than life figures. But this doesn’t grant you the “divine” right to fill up the place with your undeserving kins. It’s a public institution for god sake and not a family venture. And you cannot take undue advantage of your personal influence! This is a gross abuse of power. How can you be social examples and project yourselves exemplary when your mentality is not at all different from the rest? You are not aloof of the subcontinent syndrome when it comes to leadership and power. Coz the way you handle authority keeps you at par with the likes of our own version of dictators like Gyanendras and Girijas. You promote nepotism, and you cannot tolerate any voices of discontent. And how can you advocate quality education when you turn a blind eye to the credentials of your near and dear ones? Pray don’t make a mockery of good leadership and quality education. I have nothing to say if you are all intent on giving a whole new meaning to those phrases. But then, pray spare KU. It deserves much better.

##############
The author can be contacted at gwaach@hotmail.com
##############

Read more!

My Impression of KU

Ram Chandra Poudel

After successfully reviving democracy in country , it's now time to free　our universities from autocratic administrators. Universities, the　temple of learning should set example of democracy, equal opportunity, 　peace and harmony. Society learns from universities.Teachers of　Kathmandu University have all right form a formal forum for ensuring their 　academic dignity and professional rights.


Teachers make very conscious, learned and active and　part of the society. At different contexts they give it different names　like Unions, Associations, Societies or Forums; professionals come　together to discuss about their work, rights and benefits. Organization　is the very essence of human civilization and all principles of natural　law, human rights and social doctrines support the right to organize.　Even the most bourgeois capitalist systems allow organization among its
working class. In absence of such platform employee find it difficult to communicate their genuine ideas and grievances to the concerned　authorities. But the so called 'visionary' leaders of Kathmandu 　University have forbidden their teachers from forming a professional　forum. V.C. Dr. Suresh Raj Sharma and registrar Dr. Sitaram Adhikary　don't want teachers to unite under an umbrella of professional body.

There is no proper system of academic, administrative and financial management in KU. The university has been run like a private partnership　company for years. So we frequently prefer to call it Sharma & Adhikary Company rather than a university. There is no fixed set of rules and 　regulations governing selection of teachers, their career growth and　other facilities accorded to them. Professional　competence, academic caliber and teaching ability do not matter when　teachers are promoted to higher ranks. Those close to the top management or those who are in some way relatives of KU-big wigs, easily climb a vertical ladder of success. That's why we can see sons,　daughters and nephews of VC and registrar working in KU. But Dr. Sharma & Dr. Adhikary don't feel ashamed at all because they are not　academicians any more. They are mere administrators who have failed　terribly in their job. The generation to come will have no respect for　them.

Literally Dr.Sharma has himself irrevocably ruined his own reputation as an educationist. The quality of education being rendered at KU is questionable. The lab infrastructures are quite poor and the　university has totally failed in retaining able and qualified faculty members. One by one all capable people have left KU or have been forced to leave. Nothing to mention about the fee structure of courses, KU is　for limited few. It took Dr.Sharma decades to reach to a height where 　people started to respect him but within no time he plunged into a chasm surrounded by countless allegations against him. He is in a position　where he cannot defend himself. Just by giving big talks and floating in euphoric　theoretical dreams how long can Dr.Sharma cover his weakness and his　failure as a VC? He has taken nepotism to a new height. May be he wants　to set up a hereditary administrative system in the university. The inancial discipline at Kathmandu University is a big question.

Financial audits are not transparently done and how the management makes　money and spends it is almost a closely guarded secret. We don't know　how much affiliation fee KU levies from affiliated medical colleges,　what is the amount collected from students, from donors and sources? And　how this money is spent? Where does it go? Teachers are very poorly　paid. There is huge disparity between the salary scale of an entry level 　teacher and that of a management executive. The management disregards　teachers and treats them with an air of　superiority. New posts are created to induct favored individuals into　the university or to promote near and dear ones. Let us cite few xamples; the ISMU Head position was tailored to suit the son of　registrar. The post of associate dean of school of engineering was　specially created for　Dr.BholaThapa who is another big disaster inside KU.　Dr.Thapa is a totally worthless person, good for nothing; it is very　difficult to describe him in words. His only specialty is his long known intimacy with the registrar and a never ending greed for money. There is　a big web of nepotism and favoritism inside KU.

Now to add to that the KU leaders have turned dictators overnight. They are saying teachers are　not allowed to organize. If teachers unite together and speak against　the malpractices and irregularities, Dr.Sharma and Adhikary will have　problems in ruling over the university in a more or less monarchical　style. They are shamelessly occupying their positions as VC and　registrar since past 15 years, amidst strong protests from the 　stakeholders. There is a saying in Sanskrit: *"एक लज्जम परिताज्यम, सर्वत्र विजयी वनम:"* (when one discards shame he wins everywhere)　that means a person who is not afraid of public shame or when a person 　overcomes a feeling of shame he will win everywhere. Just like a fierce　animal he will bully his way through everything. Same thing applies to　Dr Sharma. He has lived his king-size life, opened a university of his 　own, became its VC for years, visited places, got glimpses of luxury,　got acquaintance in high class circles and employed all his kith and kin　in the same university, now why should he care about the teachers or the students. After all for him KU is a personal garden. How the creatures　living in it can revolt against him? That's how he thinks. But this is　twenty-first century, an era of great socio-political awakening. People like Dr.Sharma and Adhikary are like expired medicines and are injurious to health of Kathmandu University.

The administration of Kathmandu University is a model of monarchical　feudal administrative set up. The VC and the registrar are like 　authoritarian rulers who have been exercising autocracy blended with　regression since a long time ago. It seems the country's monarch picked
a page out of their book and took the step of February 2005. In fact　royal regression had made them very happy. The monarch had imitated　their model of administration. But only to fail in this shameful way.

People's revolution is about to bring radical changes in the country. At this mean time all faculty members and staff of KU should launch a non-cooperation movement with the KU management. It's time to bid a　farewell to the wicked, undemocratic, non transparent and corrupt leadership of KU.

Dr Sharma and Dr Adhikary have no fixed philosophical or social ideology. People without principles, they are like lizards: with the　hanging political condition of the country they change their camps　vernight. Truly antidemocratic by nature, they always tried to remain　lose to the people in power, to politicians, to palace agents and to　ational international capitalists. During the 12 yrs of multiparty　ｐolitics they were close to political leaders just to make avail of　facilities from the state. Radheshyam Adhikary a middle rung leader of Nepali Congress is brother of registrar. And during the active rule of　king, they left no stone unturned to please the palace. They invited　royal guests to important university functions. That was a clear attempt 　from their part to please the palace and remain in executive position for next consecutive turn.

And when the people's movement took speed they were very worried. Instantaneously they decided to donate some money to the welfare fund for victims of People's Movement. They thought by doing so they would appear 'pro democratic'. KU administration known for its financial waywardness decided to transfer the donation funds to Dhuikhel Hospital which was a part of KU itself. Why the university management didn't transfer the funds to hospitals at Kathmandu? Many questions are being raised. Were they planning to embezzle the fund or were they simply trying to perform a drama of 'donation' by circulating the money within the university? But instead of clarifying very crucial issues the university management is still trying to run its autocratic writs over the university staff.

Morally it would be right for them to resign from their posts and make way for new democratic, responsible and resurgent Kathmandu University. We had enough of them. Until we free our universities and educational institutions form regressive elements we cannot be assured about the newly revived democracy in the country. An emergency meeting of the senate should be called and upon its recommendation the prime minister should sack them from their posts. The ailing university needs dynamic and democratic leadership. A high level commission should investigate all illegal and inappropriate appointments made in the university in past years. The property of VC and registrar should be investigated. KU hasn't transparently published its audit report for years. All the available funds of university are being funneled into construction works. They are lured by the hefty commission amounts which they get from the contractors. In this way the university's reserves will be depleted to such an extent that it will be very difficult for new management to run the university. It may reach to verge of severe financial crisis in the near future. If we dream of academically sound, research oriented, vibrant and dynamic Kathmandu University we will have to show courage and give a massive blow to already weak university management. Strong protests should be made from the side of teachers and students to overthrow the corrupt university management. As extreme measure teachers and students should organize protest/gherao programs and approach the government. After all there is limit to everything. How long will we tolerate autocratic administrators in academic institutions?

Ram Chandra Poudel
Former Teaching Assistant
Mechanical Engineering Department (KU)

Read more!